داستان‌های نگار تقی‌زاده

«سنگ سياه روي سنگ سفيد» به كتابفروشي‌ها مي‌آيد

2011-11-06T12:02:00.003+03:30

«سنگ سياه، روي سنگ سفيد» نام رماني نوشته نگار تقي‌زاده است كه به زودي به چاپ مي‌رسد. وي در اين كتاب دغدغه‌هاي سه زن از سه قشر متفاوت اجتماعي را مرور مي‌كند.-

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، تقي‌زاده درباره اين كتاب كه به زودي از سوي نشر «آموت» منتشر مي‌شود، توضيح داد: اين رمان درباره سه زن از سه قشر متفاوت اجتماعي است كه زندگي آنان به گونه‌اي از طريق يک مرد به يكديگر متصل مي‌شود.

وي افزود: اين رمان از سه فصل تشكيل شده و از زبان راوي داناي كل روايت مي‌شود، در واقع فصل‌های مختلف اين كتاب روايت‌هايي به هم پيوسته دارند و رويدادها در هم دخيلند.

تقي‌زاده اضافه كرد: در لابه‌لاي محور اصلي روايت اين رمان، برشي از موضوعات اجتماعي دو دهه اخير از نگاه زنان در ارتباط با موقعيت‌ آن‌ها در فضاي داستاني مرور مي‌شود.

به گفته تقي‌زاده اين كتاب حدود 200 صفحه است.

تقي‌زاده، متولد 1363 تبريز و دانش‌آموخته رشته فیلمنامه‌نویسی از مرکز آموزش فیلمنامه‌نویسی و کارگردانی تبریز است.

برخي از داستان‌هاي كوتاه او در مجموعه داستان‌هايي مانند «براي روزهای مبادا»منتشر شده‌اند. داستان «تکه‌های پیانو» این نویسنده سال 86 جایزه داستان رادیو تهران را به خود اختصاص داد.

برگرفته از خبرگزاری کتاب ایران

2011-07-26T20:22:00.005+04:30

مردم پیش از آنکه محاکمه شوند خود در محاکمه کردن شتاب می کنند.
آلبر کامو (از رمان سقوط)

2011-07-25T01:54:00.003+04:30

گذشته درون من مثل قلب دومی می تپد.
جان بنویل( از رمان دریا)

مستند ضجه ساخته عماد رسولی

2011-06-06T14:56:00.006+04:30

دریغا
ما که زمین را آماده ی مهربانی می خواستیم کرد
خود
مهربان شدن نتوانستیم
برتولت برشت

2011-05-05T14:40:00.001+04:30

چه زیباست محبوب من

در جامه همه روزی خویش

با شانه کوچکی در موهایش!

هیچ کس آگاه نبود که او این چنین زیباست

ای دختران آوش ویتس

ای دختران داخاو

شما محبوب زیبای مرا ندیده اید؟

یاکوس کامپانل لیس

کودکان از همه جای جهان برای کودکان ژاپنی پیام همبستگی می فرستند.

2011-05-01T14:04:00.001+04:30

یونسکو، پروژه ای را برای اعلام همدردی با کودکان ژاپنی آسیب دیده از زلزله و سونامی ترتیب داده است. پروژه، Kizuna نام دارد. واژه‌ای که در زبان ژاپنی، همبستگی معنا می‌شود. یونسکو از کودکان جهان خواسته تا پیامی کوچک بر روی یک کارت پستال یا یک نقاشی برای اعلام همبستگی با کودکان آسیب دیده ژاپنی بنویسند یا بکشند و برای آن‌ها بفرستند.

سونامی وحشتناک روز ۱۱ مارس که شمال شرقی ژاپن را درهم کوبید، بیشتر از ۷هزار مدرسه را ویران کرد. یک حادثه بسیار غم انگیز آن روز این بود که بیشتر از ۷۰ درصد دانش آموزان یک مدرسه، جان خود را به هیولای سونامی سپردند و با آن رفتند. ۳۰ درصد بازمانده دانش آموزان این مدرسه و کودکان دیگری که در این ناحیه زندگی می‌کنند، همگی به شدت غمزده‌اند و دچار آسیب روانی شده اند.

بسیاری از این کودکان همه چیز خود را، از پدر و مادر، دوستان، خانه و مدرسه از دست داده‌اند. بسیاری هنوز در پناهگاه‌ها زندگی می‌کنند. در چنین شرایطی، فرستادن چند کلمه پیام امید و همبستگی و یا یک نقاشی با پیام دوستی، به آن‌ها نشان می‌دهد که فراموش نشده اند. ایرینا بوکوا، دبیرکل یونسکو در این باره می‌گوید: "باور ما این است که بازسازی، چه فیزیکی و چه روانی باید از آموزش، مدرسه، دانش آموزان و آموزگاران آغاز شود."

سندایی، شاخه فدراسیون ملی انجمن‌های یونسکو در ژاپن، این کارت ها و نقاشی‌ها را گردآوری می‌کند و آن‌ها را برای کودکان و آموزگاران ناحیه آسیب دیده از سونامی در ژاپن می‌فرستد. کودکان و آموزگارانی که علاقه مندند در این پروژه سهمی داشته باشند، باید پیام خود را به یکی از زبان‌های رسمی سازمان ملل، یعنی انگلیسی،‌عربی، روسی، فرانسوی، اسپانیایی و چینی بنویسند. پیام‌ها باید دارای نام، دختر یا پسر بودن، سن و نشانی فرد پیام دهنده باشند و روشن کند که دانش آموز است یا آموزگار.

پیام‌ها باید تا پیش از ۳۱ جولای (۹ مرداد ۹۰) به این نشانی فرستاده شوند:

Sendai UNESCO Association
1-2-2 Oomachi, Aoba-ku,
Sendai City, 980-0804 JAPAN
www.unesco.org

نوروزتان مبارک

2011-03-21T16:16:00.003+03:30

تا بشویم زدل ابر غم را
در سر من هوای شراب است
باده ام گرنه درمان درد است
مستی ام گر نه داروی خواب است
با دلم، خنده جام، گوید:
پشت این ابرها آفتاب است.
شعر:فریدون مشیری

2011-03-17T13:09:00.001+03:30

چو ایران نباشد تن من مباد

2011-03-12T01:53:00.030+03:30

ایران شناس بزرگ ایران از میان ما رفت.امروز صبح در تشییع پیکر ایرج افشار این بزرگ نامی،ایران شناس این سرزمین همه آمده بودند با هر نگاهی و اندیشه ای. مهم آمدن بود و بس.
چرا در چنین زمان هایی با هم مهربان می شویم چرا نگاههایمان را به رخ نمی کشیم چرا از بدی ها نمی توانیم سخن بگوییم چرا می خواهیم یکی شویم؟ چون امروز تنها صحبت از ایرج افشار نبود صحبت ایران و ایرانی بود.آنجا بود که وقتی جمله" چو ایران نباشد تن من مباد" را آقای محقق داماد بیان کرد شوق وگریه در هم آمیخت و همه یک صدا شدند و یک دست.
به یاد ایرج افشار و ایرانی آباد
روحش شاد ویادش گرامی
بیست اسفند هشتادونه
نویسنده و عکاس:جواد آتشباری

2011-03-08T14:45:00.001+03:30

تو می گویی: مدتی دراز امیدوار بودم.دیگر نمی توانم امیدوار باشم.
به چه امید بسته بودی؟
به این که جنگ آسان است؟
این سخن درست نیست.
روزگار ما از آنچه می پنداشتی بدتر است.
برتولت برشت
هفده اسفند هشتادونه

روز جهانی زن مبارک

2011-03-07T22:22:00.003+03:30

اسم من راشل کوری است

2011-02-27T02:34:00.006+03:30

شاید انسان با واژه تغییر بیشتر از سایر موجودات در ارتباط باشد و اگر تغییر را بر پایه شرایط بنا کنیم آیا باز هم معنی خود را حفظ خواهد کرد؟
وقتی مستندی که درباره راشل کوری ساخته شده بود را نگاه می کردم از خود پرسیدم آیا اگر در فلسطین چنین شرایطی پیش نمی آمد آیا راشل هنوز هم زنده بود؟
اولین سوالی که وقتی با چنین افرادی مواجه می شویم در ذهن شکل می گیرد ؛ولی به نظرم در دنیایی که انسان در آن نقش آفرینی می کند مملو از شرایط است و این انسان هایی مانند راشل کوری است که نمی توانند آنرا بپذیرند و بر علیه شرایط به پا می خیزند حتی اگر جانشان را از دست دهند.
همیشه وقتی به افرادی که رسالت آنها جلوتر از خودشان است می اندیشم این جمله را با خود می گویم که بیشتر شبیه یک داستان کوتاه است:
او وقتی اخبار مربوط به جنگ را در تلویزیون تماشا می کرد می توانست مانند میلیونها انسان دیگر کانال را عوض کند شاید برای مدتی اندوهگین می شد ولی چای اش را که سرد شده بود را سر می کشید چراغ را خاموش می کرد و به تختخواب می رفت تا شبی دیگر را پشت سر بگذارد ولی او این کار را نکرد.

راشل کوری( ۱۰ آوریل ۱۹۷۹ - ۱۶ مارس ۲۰۰۳) عضو آمریکایی جنبش اتحاد جهانی که در طول (انتفاضه الاقصی )به عنوان یکی از فعالان این جنبش به نوار غزه رفت. راشل هنگامی که بولدوزر نیروهای اسرائیل در نوار غزه قصد تخریب خانه‌های فلسطینیان را داشت و وی می‌خواست راه بولدوزر را سد کند، توسط بولدوزر زیر گرفته شد و کشته شد.

راشل کوری فرزند کریگ و سیدنی کوری در المپیای واشنگتن بزرگ شد. از دبیرستان کپیتال فارغ التحصیل شد و سپس در دانشگاه اور گرین استیت کالج تحصیلات خود را ادامه داد. او در ابتدای ورود به دانشگاه به عضویت جنبش اتحاد جهانی درآمد.

پس از فارغ التحصیلی به منظور شرکت در تظاهراتی که از سوی این جنبش برگزار شده بود به خاورمیانه، منطقه نوار غزه مسافرت کرد.
پس از حضور در غزه دوره آموزش دو روزه مقاومت غیر خشونت آمیز و سپر انسانی را گذراند. در ای میل‌هایی که به خانواده اش فرستاد، مسایلی را که شاهد آن بود شرح داد و از ناامیدی خود در مورد آنها سخن گفت. در ۱۴ مارس ۲۰۰۳ در مصاحبه با شبکه خبری میدل ایست گفت:

احساس می‌کنم که شاهد نابودی سیستماتیک توانایی مردم برای بقا هستم. گاهی اوقات هنگام شام خوردن با مردم هستم و حس می‌کنم که انبوهی از تجهیزات نظامی اطراف ماست و قصد نابودی مردمی را دارند که با آنها در حال صرف شام هستم.
اطلاعات برگرفته از ویکی پدیا
سایت راشل کوری:
www.rachelcorrie.org
بیست بهمن ماه هشتادونه

2011-02-05T19:51:00.001+03:30

امروز کدامین روز از روزهاست که اینگونه سرد و خالی است. پرنده ای که همیشه دانه اش را از کنار پنجره ام بر می چید امروز نیامده. پستچی که نامه را ساعت هفت صبح می آورد امروز دیر کرده. داخل روزنامه خالی از هیچ حرفی است. قتل و جنایت،تجاوز.
روزنامه با این تیترها هم بی رونق مانده است. چای سرد را سر می کشم. به چه چیزی باید فکر کرد. چه چیزی انسان و روزنامه و چای را گرم می کند؟
شانزده بهمن هشتادونه

2011-02-01T16:32:00.003+03:30

وقتی در باز شد برگشتم و نگاهش کردم.
مردی حدودا پنجاه ساله بود با پالتوی خاکستری و صدایی که به نظر می رسید برای او نیست.صدایی که شاید سال ها بود به گوش کسی نرسیده بود.به ویترین کتابفروشی اشاره کرد و نام کتابی را گفت.
شاید نام کتاب یا چهره مرد یا هردو باعث شد که بیشتر به او توجه کنم.
در حالیکه دستانش می لرزید کتاب را باز کرد و ورق زد چند سطری خواند ، دوباره ورق زد و چند سطر دیگر خواند وقتی به آخرین صفحه کتاب رسید بدون هیچ حرفی کتاب را روی میز گذاشت و از کتابفروشی بیرون رفت.
انگار که بخواهد آخرین شانس خود را امتحان کند و دلیلی برای آنچه که در ذهن داشت و در طول زندگی به دنبال آن بود را بیابد، هنوز هم فکر می کنم که یک کتاب بتواند زندگی یک انسان را تغییر دهد.

دوازده بهمن هشتادونه

قتل هاي ناموسي

2011-01-20T17:57:00.006+03:30

همه ما درباره قتل هاي ناموسي مطالبي شنيده ايم و كمتر درباره آن خوانده ايم، چرا كه مانند نامش
يك مسئله ناموسي است و همين طوري نمي شود بدون مقدمه و در هرجا از آن صحبت كرد .متاسفانه در اين نوع قتل فقط مقتول داريم و در آن از قاتل صحبتي نمي شود و آمار آن در ايران به قدري بالا رفته كه ديگر تبديل به يك سنت شده است.
فاجعه خاموش كه پروين بختيارنژاد درباره قتل هاي ناموسي تحقيق و گرد آوري كرده است و من متاسفانه به دليل فيلتر شدن اكثر سايت ها اجازه ايشان را براي به اشتراك گذاشتن كتاب در وبلاگم نيافتم.
ولي اين فاجعه به قدري آزار دهنده و غير انساني است كه نتوانستم به تنهايي بار آن را به دوش كشم.
از اين كه در اين جامعه مجبوريم اين همه تلخي و اين همه عذاب را براي زنان ببينيم واقعا شرمسارم.

سي دي ماه هشتادونه

2011-01-16T18:30:00.004+03:30

اي دانه هاي سفيد
كه از آسمان فرود مي آييد
به شكل معجزه
و مردم نام شما را
فقط برف مي نامند

عكس ها: جواد آتشباري

یک تکه نان برای غم یا یک تکه غم برای نان

2010-09-05T15:58:00.001+04:30

دیگر مدت ها است که خواب نمی بینم.بیدار شده و چشم باز کرده ام و دیده ام که امروز بدتر از دیروز است.
دنیا همین است که بود فقط برای مدتی فکر کردیم که معجزه ای اتفاق افتاده و حالا هیچ اتفاقی نیفتاده که هیچ بلکه دیگر هیچ چیز سر جای خود نیست. انتظار بدتر از این نیزمی رود ولی معنی بدتر از این را هم نمی توانم درک کنم بدتر یعنی شانس بیاوری که زنده خواهی ماند و از بین نخواهی رفت. آنهم معلوم نیست شاید امروز نباشد ولی فردا ..
منتظر بودم با مطلبی برگردم که خبر یا نویدی از حرکتی می داد ولی انگار من بیهوده به انتظار نشسته ام. فعلا داستان هایم و کتابم هم همچنین در انتظار انتظار موقعیت مناسبی برای چاپ شدن قرار گرفته اند.
جایی که غم مردم به دست آوردن یک تکه نان است نوشتن از غم مردم برای به دست آوردن نان در درجه های بعدی قرار می گیرد.
به قول برشت کسانی که در اول صف ایستاده اند خواهند مرد و کسانی که در آخر صف نیز ایستاده اند ،اگر می خواهی به خانه برگردی در وسط صف بایست.
چهارده شهریور هشتادو نه

ما مرده ايم و خود بي خبريم

2010-07-13T18:45:00.000+04:30

جز اين كلمات نمي توانم به كلمه اي بهتر يا بدتر فكر كنم. اگر قرار باشد كه مردن فقط به روح ختم شود روح ما سال هاست كه از جسممان پر كشيده و ما هنوز بي خبريم.
اگر انساني بدون آزادي حتي اگر نسبي بدون امنيت بدون هر آنچه كه نيازمند يك انسان بودن است هنوز هم به اين گونه زندگي كردن ادامه مي دهد پس ترس از مرگ چيست؟
يك روز آزاد بودن بهتر است يا صد سال در قفس ماندن ؟
شايد بهتر بود انشا يي با اين موضوع مي نوشتيم چون هم علم داريم هم ثروت ولي آنچه را كه بايد داشته باشيم را نداريم.كاش بلد بوديم اعتراض كنيم. كاش مي توانستيم حرف بزنيم و به جاي اين كه سال ها تقصير خود را به گردن يكديگر بيندازيم بلد بوديم كه بسازيم. اگر هنوز به جوجه هاي يك روزه كه زير پا له مي شوند به درختاني كه بي سبب قطع مي شوند به گياهاني كه بي آب مي ميرند و به حيواناتي كه داخل نايلون هاي مشكي دفن مي شوند بي تفاوت هستيم و ميليونها مواردي كه شايد نامش جزئي باشد ولي از همين جز ها ست كه امروز نمي توانيم هيچ تغييري در كل ها انجام دهيم و نسبت به انسانهايي كه در نايلون هاي مشكي قرار مي گيرند و زير خاك دفن مي شوند و يا اجزاي بدنشان بي سبب قطع مي شود و زير پا له مي شوند همچنان بي تفاوت باقي بمانيم.دور از ذهن نيست كه چنين آغازي، پاياني چنين داشته باشد.
بيست و دوم تير هشتادونه

نامه ها

2010-07-06T00:53:00.001+04:30

وقتی کتاب نامه های غلامحسین ساعدی را به طاهره می خواندم دقیقا مرا به نقطه ای از گذشته برد که شاید شما هم بعد از خواندن نامه ها دچار همان حس شوید.
در زندگی بخشی وجود دارد که نمی توانی حرف بزنی وکلمات را درست ادا کنی آنموقع نیاز به نوشتن داری، اگر در سنین نوجوانی برای کسی نامه نوشته باشید واگر نامه عاشقانه باشد بعد از مدتها که آنرا بخوانید؛ مخصوصا اگر اهل مطالعه باشید از سادگی جملات و عشقی که در تک تک واژه ها جاری است تعجب می کنید و مطمئنا امروز این نامه را نمی نوشتید.اکثر نامه هایی با این مضمون طوری نگاشته می شوند که گویی قرار است این آخرین نامه باشد و در هر کلمه نهایتش بیان می شود تا طرف مقابل را سحر و جادو کند البته به نظرم چنین نامه هایی در حد سادگی نوشته می شوند و گاهی چنان بر نویسنده تاثیر می گذارد که شاید گریه نیز بکند.
در نامه های ساعدی به طاهره در هر صفحه اش همین حس موج می زند و قسمتی که برای من جالب بود این که ساعدی در بخش اول کتاب هنوزنام خود را به صورت نویسنده ندارد اگر با آثار او که بی شک در ادبیات ایران و جهان بی نظیر است آشنا باشید در همان صفحات اول به فکر می روید. هیچ نشانی از عزاداران بیل،واهمه های بی نام ونشان،چوب بدستان ورزیل و ... در آن وجود ندارد انگار در آن زمان هنوز سیاهی ها شکل نگرفته بود.
وقتی انسان با خود اسمی را به دنبال ندارد چه ساده می تواند با کلمات کنار بیاید. وقتی ترا به عنوان هنرمند می شناسند اگر بخواهی همان جملات را بنویسی مطمئنا امکانش وجود ندارد.چون در هر سطرش نگران هستی که روزی این نامه ها یا نوشته ها به چاپ خواهد رسید و دیگران آنرا بخوانند و مهمتر از آن دوستدارانت.
شاید نوشته ات شاعرانه و زیبا باشد ولی هیچ شباهتی با نامه هایی نخواهد داشت که بی پروا می نوشتی و هیچ ابایی از این که بگویی
پای کوچکت را می بوسم(ازمتن کتاب) نداشته باشی.
چهارده تیر هشتادونه

کوررنگی

2010-06-23T00:13:00.004+04:30

این روزها نه تنها از تو می خواهند کور باشی بلکه باید کوررنگ نیز باشی. وقتی تمام تلاشت بر این است که مردم را با رنگها آشنا کنی و رنگ را به زندگی آنها بازگردانی، این روزها سعی می کنند آنرا از تو بربایند. واقعا دیگر نمی دانم از کدامین درد بنویسم که این دردها فقط همین جا وجود دارد.با یک برچسب
Made in iran
دیگر این اتفاقات مرا یاد هیچ فیلم یا داستانی نمی اندازد چون در هیچ جای دنیا مانند ما از دردهای بی مورد ناله نمی کنند. و این روزها خیلی شاد بودیم که بحث داغ رنگها نیز به آن اضافه شد.
و ما هنوز به تماشا نشسته ایم. اگر زمانی ازشعر دهانت را می بویند شاملو دور بودیم،امروز دیگر از آن نیز گذشته ایم. درد ما دیگر در شعر نمی گنجد.
ترا جریمه می کنند اگر پیرهنت رنگی باشد. چطور می توان برایش شعر نوشت.تنها می شود برایش گریست و آنرا به کوله پشتی ات که از بدو تولد به تو هدیه می دهند گذاشت و منتظر ماند و منتظر ماند تا چه روزی و چه کسی..
یک تیر هشتاد ونه

ماهي به نام خرداد

2010-06-12T16:38:00.001+04:30

خرداد، ماه عجيبي است. ماهي پر از اميدها و نا اميدي ها.شايد بشود برايش شعر گفت يا داستان نوشت و حتي برايش گريست.
هركسي تعبيري از آن دارد. بعضي ها به گذشته مي نگرند و به حال، بعضي ها فقط به حال مي نگرند و براي تماشاي فوتبال جام جهاني و يا رفتن به مسافرت، خرداد متفاوت تر از ماه هاي ديگر است.
اگر پشت هر دري بايستي قصه هزار و يكشب مي شود.ديشب برنامه اي را مي ديدم كه مرا بيشتر از اين ماه مي ترساند. حقيقت ها بيشتر از ما ه هاي ديگر از بين مي رفتند و به دروغ ها مي پيوستند و دروغ ها جايش را به ايماني مي دادند كه ترا وادار مي كرد آنرا باور كني.
يك لحظه از خود پرسيدم اگر باور كني كه مي كنند چه آسان مي شود پذيرفت. فقط كافي است ديده هايت را از ذهنت پاك كني و تصوير هايي كه برايت نشان مي دهند را بپذيري و ديگر تمام است. در طول برنامه به ياد رمان ميرا كريستوفر فرانك بودم. وقتي آنرا خوانده بودم يك نوجوان محسوب مي شدم و داستان برايم فقط يك داستان بود ولي حالا تمام كتاب ها و فيلم ها،اردوگاههاي آشويتس،هيروشيما،ناكازاكي، آفريقاي هميشه گرسنه و تمام تصويرهاي تاريخ در من زنده مي شوند.
حالا كه دارم مي نويسم بيست و دوم خرداد است. جمله اي در دفتر روزانه ام نوشته بودم كه من به دوستي گفتم : وقتي اتفاقي مي افتد درباره آن صحبت مي كنيم و اگر نيفتد درباره آن صحبت نخواهيم كرد و او در جواب گفت: كدام اتفاق؟
گفتم: هر آنچه كه در گذشته بوده و در حال است.
گفت: گذشته ها كه گذشته و در حال اتفاقي نيست.
همين. چه ساده مي شود زندگي كرد. آواز پرندگان را مي شنوي اي دوست؟
بيست و دوم خرداد هشتادونه

خوش به حال ما که هنوز امیدواریم

2010-05-22T23:50:00.001+04:30

ما که آزادی را دوست نمی داریم
نمی توانیم نان آنرا هم بخوریم
و اگر هم بخوریم آنرا هضم نخواهیم کرد
گاندی
خوش به حال ما که هنوز امیدواریم و خوش به حال امید ما که هنوز زنده ایم.
گاهی واقعا نمی دانم آیا باید نوشت یا بدون نوشتن هم تا چه حد می توان تحمل کرد.
دیگر نامش درد نیست رنج نیست حتی می ترسم بگویم که شاید عادت هم نیست.
اگر واقعا به جمله گاندی نرسیده ایم دیگر حتی شعار ندهیم. اجازه دهیم در این حالتی که نامش معلوم نیست بسر بریم.
امروز این سوال را هزاران بار از خود پرسیده ام اگر قرار بود فقط در ظاهر بمانیم چرا یکعده به جای ما مردند و اگر دوباره قرار است یکعده دیگر بمیرند اصلا چه نیازی به امیدهای واهی است. واقعا عذاب آور است این گونه زندگی کردن. این که خود را پنهان کنیم و از کسی دیگر انتظار داشته باشیم.
اگر به معنی وحدت نرسیده ایم آرزوهایمان باشد برای یک فصل دیگر.
علت این نوشتن از جایی نشات می گیرد که می بینی یکعده برای آرمانها یشان از جان می گذرند و این هدف را برای همه بر می گزینند و عده ای بسیار در صدد آرمانهایی هستند که فقط فردی است.
همان قصه بیا و بنگر است.
حال بعد از گذشت این همه مدت امید ما به از جان گذشتگان باشد یا به آن بسیار.
یک خرداد هشتاد ونه

لوريس چکناواريان براي کودکان محک مي نوازد

2010-05-20T12:43:00.003+04:30

سومین فستيوال موسيقي محک به رهبري لوريس چکناواريان و با همراهي ارکستر مجلسي ارمنستان 5تا 12خرداد ماه سال جاري به مدت 8 شب در موسسه خيريه محک برگزار مي شود.
اين فستيوال که با هدف حمايت از کودکان مبتلا به سرطان برگزار مي شود يکي از بزرگترين اتفاقات فرهنگي و هنري ايران در سال جاري خواهد بود و شرکت کنندگان دراين کنسرت علاوه بر گوش دادن به موسيقي، به کودکان مبتلا به سرطان نيز کمک مي کنند.
از ويژگي هاي منحصر به فرد اين فستيوال اجراي آثارسمفونيک حشمت سنجري، هوشنگ کامکار، اردشير کامکار وهمچنين قطعات جديد وغير تکراري درهر شب از جمله: قطعات، تلفيقي از موسيقي کلاسيک ايراني و کلاسيک خارجي همچون چهار فصل ويوالدي، پيانوکنسرت شوپن و مندلسون است و در تاريخ 7 خرداد ماه اردشير و اردوان کامکاربه عنوان سوليست ( تک نواز) ارکستر مجلسي ارمنستان را همراهي مي کنند .عوايد حاصل از اين فستيوال صرف هزينه هاي درمان کودکان مبتلا به سرطان خواهد شد.

براي تهيه بليط مي توانيد با شماره تلفن 23501170و 23501089 تماس حاصل نماييد و يا به دفاتر محک مراجعه نماييد.
http://www.mahak-charity.org

سی ام اردیبهشت هشتادونه

برای یک دوست

2010-05-19T22:53:00.003+04:30

از رنجی خسته ام که از آن من نیست
بر خاکی نشسته ام که از آن من نیست

با نامی زیسته ام که از آن من نیست
از دردی گریسته ام که از آن من نیست

از لذتی جان گرفته ام که از آن من نیست
به مرگی جان می سپارم که از آن من نیست

احمد شاملو/ازمجموعه باغ آینه
بیست و نهم اردیبهشت هشتادونه

بشقابی برای دیگران

2010-05-17T22:57:00.006+04:30

در هر نوبت غذایی که می خوریم چند هزار انسان گرسنه پنهان شده اند. شاید اگر بخواهیم این طور فکر کنیم نشود هیچ وعده غذایی را خورد ولی باید این طور فکر کرد.
این که چند درصد از غذایی که مقابلمان است برای دیگران است و مهمتر از آن چطور می توان همان مقدار را با دیگران سهیم شد.این مسئله جواب واحدی ندارد ولی هرکس می تواند برای خودش برنامه ای تنظیم کند. قسمتی از خرید روزانه خود را با کسی که نیازمند است قسمت کند. اولین سوالی که همیشه پیش می آید این است مگر با یک نفر می شود دنیا را از گرسنگی نجات داد؟
اگر هر کس را یک نفر در نظر بگیریم برای او یک نفر نیازمند آن بیرون ایستاده و مهم تر از آن مگر یک نفر کم است.پل نیومن بازیگر معروف هالیوود همیشه نصف غذای خود را می خورد و بقیه آنرا برای دیگری می گذاشت. در این باره می گوید :همیشه یک نفر وجود دارد که به این مقدار نیازمند باشد. پل نیومن در زندگی اش توانسته بود چندین موسسه خیریه راه اندازی کند و به نظر من علت این که این انسانها را دوست داریم فقط هنرشان نیست بلکه هنر زندگی شان است که می توان از آنها بسیار آموخت.
امیدوارم آن شخص نیازمند که بخشی از وجود ما است و آن بیرون منتظر است را بیابیم. آن قسمتی که در هر وعده غذایی ما پنهان شده و او همان است که در لیست انسانهای گرسنه جا گرفته و آمار سازمان برنامه جهانی غذا حکایت از آن دارد.
اگر شما راه حل بهتری سراغ دارید و یا کسانی را می شناسید که نیازمند کمک هستند معرفی کنید.مطمئن باشید که می شود دنیا را از گرسنگی نجات داد.
بیست و هفتم اردیبهشت هشتادو نه
www.efeh.com

برش های کوتاه

2010-05-09T20:20:00.001+04:30

زن در را باز کرد. همسرش را دید که سیگار می کشد و به لکه قرمز رنگی که روی فرش افتاده نگاه می کند. کیف اش را همانجا گذاشت، نزدیک تر رفت. لکه به شکل دایره بزرگ بود.زن گفت: وای، حتما باز شربت آلبالو ریختی، حالا با چی پاکش کنم. مرد سیگار را خاموش کرد و گفت: کار من نیست، از وقتی بیدار شدم همین جا بود.
زن خم شد و لکه قرمز را بو کرد. گفت: هیچ بویی نمیده. مرد در حالیکه به سمت ایوان می رفت: گفت: جمعش کن. زنگ می زنم بیان ببرنش.
زن دوباره خم شد، النگوهایش صدا دادند. گفت: این یادگار مادرمه. دفعه پیش یادت نیست چه بلایی سر قالیچه هامون آوردن.
مرد روی صندلی نشست و برای خودش چای ریخت. سیگار دیگری روشن کرد، به خیابان و چراغ ها یش خیره شد.
***
مرد کت و شلوار را از کاور چرمی اش بیرون آورد و به دستگیره در آویزان کرد. زن گفت: می خوای اینارو بپوشی؟
مرد جواب نداد. زن به آشپزخانه رفت. داخل لیوانها شربت آلبالو ریخت و روی میز گذاشت. یکی از لیوان ها را برداشت و به لکه روی فرش نگاه کرد که مثل گونه سرخاب زده می ماند. مرد لیوان را برداشت و مقابل چراغ گرفت. گفت: خوب پاکش نکردی لکه های آب روش مونده.
لیوان را بر گرداند و از لبه دیگرش خورد. منتظر ماند تا همسرش شربت را تمام کند. لیوان ها را به آشپز خانه برد، شست و با پارچه سفیدی خشکشان کرد. مقابل چراغ گرفت و سر جایش گذاشت. زن یک سطل آب و اسفنج آورده ، مشغول پاک کردن فرش بود. گاهی داخل سطل را نگاه میکرد. آب هنوز تمیز بود.لکه قرمز رنگ نه پاک می شد و نه کمرنگ می شد. مرد بالای سرش ایستاد و گفت: محکمتر بکش. چیزیش نمیشه.
زن جوابی نداد.
***
شب صاف و آرام بود . باد ملایم خنکی می وزید و از پنجره پذیرایی داخل می آمد. مرد روی کاناپه نشسته و روزنامه می خواند. زن گفت: ببین، این همون هنرپیشه ست. چه قدر پیر شده.
مرد فقط سری تکان داد. زن به روزنامه اشاره کرد و گفت: این که روزنامه دیروزه.
مرد برای لحظه ای تلوزیون را نگاه کرد و دوباره مشغول خواندن شد.
***
زن پیرهن سبزی تنش کرد که قسمت چپ آن مروارید دوزی شده بود. کمد را باز کرد و از بین دهها کفش چشمش دنبال کفش های سبز بند دار گشت ولی آن ها را پیدا نکرد. جعبه کفش ها را که پایین کمد بود بیرون آورد. پشت یکی از جعبهها یک لنگه از کفش را پیدا کرد. آنرا پایش کرد . گوشه پایین پیرهنش را گرفته، لنگان لنگان به اتاقی که همسرش لباسهایش را می پوشید رفت. در زد و گفت: یه لنگه از کفشم نیست. تو ندیدیش؟ کمی منتظر ماند. سرش را به در تکیه داد و گفت: کفش های سبز بند دار، یادت میاد.
وقتی جوابی نشنید، دوباره لنگان لنگان به سمت اتاق رفت. موهایش را شانه زد. کیف کوچکش که زنجیر طلایی رنگ داشت از داخل کشو بیرون آورد. مرد با کت و شلوار مشکی، پیراهن سفید در آستانه در ایستاده بود. گفت: هر چی می گردم کراوات قرمزمو پیدا نمی کنم.
زن گفت: خوب بگرد حتما پیداش می کنی.
مرد که کراوات ها را در دستش نگه داشته بود گفت: همه اش هست ولی کراوات قرمزه که خیلی دوسش دارم نیست.
زن برای آخرین بار موهایش را مرتب کرد و به طرف در خروجی رفت.
***
مرد پشت فرمان نشسته بود و زن کنارش دستانش را روی هم گذاشته بود. مرد گفت: فکر کنم داره برامون یه اتفاقی میافته. شاید هم یه نقشه باشه.
زن پلک هم نزد. مرد گفت: حتما یه اتفاقی می خواد برامون بیفته. کاش امشب به این مهمونیه لعنتی نمی رفتیم.
زن به ماه اشاره کرد و گفت: وای ببین چه قدر قشنگه، انگار با پرگار کشیدن.
مرد خندید و گفت:آره شبیه همون لکه لعنتیه که وسط پذیرایی افتاده.
پشت چراغ قرمز ایستادند. رادیو روشن بود و آهنگی از آن پخش می شد.
زن گفت: هر جارو که فکر کنی گشتم. ولی نتونستم پیداش کنم. اگه قرار بود نباشه پس چرا یه لنگه اش ...
مرد دنده را عوض کرد و گفت: من از روز اول اون کفش ها رو دوست نداشتم. مخصوصاً اون بنداش.
زن بی توجه به حرف های مرد در مورد کفش ها حرف می زد. مثل بچه ای که گمش کرده یا عزیزی که از دست داده باشد. مرد رادیو را خاموش کرد و گفت: کی می خوای تمومش کنی. اگه تو ندونی هیچ کس نمی تونه پیداشون کنه. تو که همیشه لابه لای کفشات زندگی می کنی.
مرد دوباره رادیو را روشن کرد، هنوز آهنگ قبلی از رادیو پخش می شد.
***

مرد که از پله ها بالا می آمد گفت: شب خوبی می تونه باشه از مهمونی برگردی کمی هم مست با شی فردا هم روز تعطیلت باشه و تا ظهر هم بخوابی.
نفس عمیقی کشید. زن گوشه پیرهنش را گرفته و از پله ها بالا می آمد.در را باز کرد، وقتی چراغ روشن شد لکه قرمز رنگ خودنمایی کرد. زن در را بست و گفت: بدون این لکه زشت که وسط پذیرایی افتاده.
مرد کراواتش را باز کرد. لباسهایش را روی مبل انداخت. به اتاق خواب رفت وروی تخت دراز کشید. زن مدتی به لکه نگاه کرد. به نظرش پررنگتر می آمد.
***

زن از آینه همسرش را نگاه می کرد که پشتش به او بود.سنجاقها را از موهایش باز کرد و با دستمال مرطوب آرایشش را پاک کرد. به نظرش همسرش خواب بود. او هم دراز کشید . چراغ خواب را خاموش کرد.
مرد گفت: می دونی اون لکه منو یاد کراواتم می ندازه.
به پهلو غلت زد. گفت: تو هیچ وقت رنگ قرمزو دوست نداشتی.
چراغ خواب را روشن کرد تا با همسرش حرف بزند ولی زن خوابیده بود.
15/5/1386

لطفا حیوانات را نخورید

2010-05-05T23:26:00.005+04:30

نیازی نیست که انسانها را به دو دسته گوشت خوار و گیاه خوار تقسیم کرد، متاسفانه تعداد دسته اول به قدری زیاد است که مانند قطره ای در کویر می ماند. این مشکل فقط به ایران ختم نمی شود و در تمام نقاط جهان دوستداران حیوانات سعی می کنند با نمایش های خیابانی و ساخت مستند هایی از چگونگی کشتن حیوانات، مردم را به آگاهی برسانند.علت اینکه در ایران چنین فعالیت هایی فقط در حد طرح باقی می ماند واضح است .هنوز در ایران حقوقی برای انسان تعیین نشده است وخون انسان خیلی بی ارزش تر از آن است که به حقوق حیوانات و احترام گذاشتن به موجودی جز انسان پرداخت.
اگر گیاه خوار باشید می دانید چقدر سخت است که انسانی را از خوردن گوشت سلب کنید و یا به قول گوشت خواران سلب لذت.
من همیشه این سوال را از آنها پرسیده ام که آیا می دانید در عمرتان باعث کشته شدن چند هزار یا میلیون حیوانات بی گناه شده اید و جوابی که شنیده ام جز این نبوده است. هیچ.
چون در نظر آنها تا خود موجودی را از بین نبری از این قاعده مستثنی هستی.بیشتر گوشت خوارها وقتی صحنه کشتن حیوانی را می بینند از دیدن آن اجتناب می کنند ولی همان موجود کشته شده را با لذت میل می نمایند.
اگر شما هم تا به امروز از خوردن گوشت لذت می بردید لطفا فیلم هایی که از کشتن حیوانات گرفته شده را ببینید و به سایت زیر مراجعه کنید تا خود ببینید که در هر لحظه چه تعداد حیوانات به خاطر شما و لذتی که به آن باور دارید از بین می روند. شما جزو کسانی باشید که سرعت شمارشگر و آمار کشته شدن را کاهش می دهید.
www.farmusa.org
نوشته شده:نگار تقی زاده/مدیر هنری و طراح دو تصویر اول:
Sandra scher

پانزده اردیبهشت هشتاد و نه

ما واقعا خوشحال هستيم

2010-05-05T15:11:00.003+04:30

از زماني كه يادم مي آيد وقتي عكسي گرفته مي شد همه با لباس هاي مرتب، سر و وضع آراسته در مقابل دوربين ظاهر مي شدند و چاشني عكس ها لبخند بود .علت نوشتن اين مطلب بيشتر به خاطر عكس فوق است كه بيل اونز در سال 1972 آن را گرفته و عنوان آن ما واقعا خوشحاليم هست. در توضيح عكس مي نويسد كه كودك ما در سلامتي بسر مي برد ،غذاي خوب مي خوريم و خانه اي زيبا داريم.هر بار كه اين عكس را مي بينم ياد تمام عكس هايي كه مانند آن است مي افتم.اگر بخواهيم براي دوستي يا آشنايي عكسي بفرستيم ما هم دقيقا همين كار را مي كنيم و جملاتي شبيه به آن مي نويسيم.حتي اگر به مانند آنچه كه نشان مي دهيم نيستيم. هربار كه به چنين عكس هايي نگاه مي كنم از خود مي پرسم آيا در آن لحظه واقعا خوشحال بوده اند؟
بدون شك براي همه تان پيش آمده كه در مهماني يا جمعي حضور داشته باشيد و بدون آنكه با حاضرين صحبتي كرده باشيد، حتي گاهي حركات و رفتارهايي باعث آزار شما شده باشد ولي در پايان مهماني كنار هم ايستاده حتي دست بر گردن كسي انداخته و لبخند زده ايد كه مي دانيد چند لحظه دوام نمي يابد.اگر انسان داراي خصلت هايي باشد كه نيمي از آن غريزي است و نيمي ديگر عادت ،اين حالت نيز جزو آن دسته است.گويي اگر بخواهيم يا نخواهيم همين طور است و اگر بيشتر در آن دقيق شويم تا حدي تنزل مي كند كه ارزش فكر كردن درباره آن ضايع مي شود. نمي دانم شما چه احساسي داشته ايد ولي من هربار با ديدن چنين عكس هايي كه به نظر من عنواني كه اونز برايش انتخاب كرده بي شك بي نظير است؛ هميشه از خود مي پرسم به راستي در آن دم خوشحال بوده ايم؟
چهارده ارديبهشت هشتادونه

تغيير فصل

2010-04-21T00:27:00.001+04:30

درست است كه مي گويند وقتي فصل تغيير مي كند روحيات انسان نيز عوض مي شود و گاهي به افسردگي منجر مي شود و اين تغيير فصل گاهي براي افراد آلرژي به همراه دارد.اين ها را در يك كتاب خواندم كه نويسنده اش غير ايراني بود. براي ما ايراني ها هر لحظه مصادف است با تغيير فصل و به دنبال آن عواقبش.در ساعت هاي آخر فروردين مي نويسم و چند ساعت ديگر فصل ديگري را تجربه خواهم كرد. گاهي موضوع نوشتن به قدري زياد است كه نمي داني از كجا شروع كني و گاهي تمام طرح ها را فاكتور مي گيري؛چون واقعا نمي داني بايد از كدام درد ناليد و از شنيدن كدام درد به ظاهر بهبود يافته خوشحال شد. امروز دوستي تماس گرفت ،صدايش گرفته بود. هر چه حرف زديم نتوانستيم علتي برايش پيدا كنيم يا بهتر بگويم تا چند روز گذشته را مرور كرديم؛ از كلي ها به جزئيات رسيديم و آخر تصميم گرفتيم هر دو به تغيير فصل و خوردن آنتي هيستامين اكتفا كنيم.عادت كردن به موقعيت شايد در كوتاه مدت راضي كننده باشد ولي در زمان هاي طولاني به مانند ماهي مي ماني كه تنگ برايش كوچك است و تو را به طغيان وا مي دارد و اگر بخواهي مانند ماهي سياه كوچولو باشي تقدير از حالا مشخص است.
سي و يك فروردين هشتادونه

يك روز خوب با آدمهاي خوب

2010-03-30T22:44:00.009+04:30

روز سه شنبه ده فروردين براي من روز بسيار خوبي بود. مدتها بود چنين روزي برايم تكرار نمي شد ولي به قول ماركز بهترين چيزها زماني اتفاق مي افتد كه انتظارش را نداري.
تا اين قسمت طرح قضيه است و دلم مي خواهد اين نوشته را به مانند يك داستان تعريف كنم. ساعت ده من و جواد آتشباري براي ديدن آقاي دهباشي به كتابفروشي ثالث رفتيم و قرارمان اين بود كه بعد از آنجا به خانه آقاي محمد گلبن برويم.وقتي رسيديم چند تن از مترجمان و نويسندگان نيز حضور داشتند. درباره ادبيات ايران و جهان صحبت كرديم و عكسي به يادگار گرفتيم. بعد از مدتي با تعدادي از دوستان از جمله بهروز شادلو و شهاب دهباشي درباره فيلم هايي كه اخيرا ديده بوديم حرف مي زديم كه آقاي كامبيز درم بخش از راه رسيد؛ اين بار موضوع گفتگو به كاريكاتور و تصوير سازي تغيير كرد و گرم صحبت بوديم كه آقاي محمد گلبن از راه رسيد. هيچ كس از ما نمي دانستيم كه قرار است همديگر را در اين نقطه ديدار كنيم.نمي دانم چقدر آنجا مانديم و از ديدار با هنرمنداني كه هر كدام در رشته خود قابل تقدير هستند لذت برديم. عكسي ديگر گرفتيم و از كتابفروشي بيرون آمديم. يك پسر بچه كه اسمش شاكر بود با چند بسته چسب زخم به ما نزديك شد، البته ما در آن لحظه زخمي نداشتيم ولي چند بسته براي روزهاي آتي خريديم. شهر خلوت بود و آفتاب دوباره خود را نشان داده بود.به نزد مجسمه سازي رفتيم كه شايد كمتر كسي او را مي شناسد. متاسفانه نامش را نمي دانم؛ با اين كه چندين بار او را ديده و مجسمه هايش را خريده ام .او نگهبان يك شركت است و در همان جا زندگي مي كند. تعدادي از مجسمه هايش از پشت شيشه اي كه رو به خيابان است ديده مي شود. درباره او و كارهايش در روزهاي آتي بيشتر خواهم نوشت.
كم كم به آخر داستان نزديك مي شويم. در مسير تصميم گرفتيم نزد يوسف عليخاني برويم. اين بار از قبل تماس نگرفتيم و چيزي را هماهنگ نكرديم. چون احساسمان مي گفت كه شما در روز مناسبي قرار گرفته ايد. زنگ را زديم و يوسف هم بدون آنكه از خود بپرسد كه آيا اين در را باز كنم يا نه؟ و حتي از خود نپرسيد كه يعني چه كسي مي تواند باشد اين وقت روز.
و اين هماهنگي كه شايد ناهماهنگي هم باشد باعث شد كه همديگر را ببينيم و درباره داستانهاي نوشته شده و نشده صحبت كنيم..
در آخر دوست داشتم اين روز را با شما سهيم باشم، شايد شما را هم در اين مسير ديده باشم.
ده فروردين هشتادونه

نوروز

2010-03-22T01:13:00.002+04:30

مي برد باد،تا سينه دشت
عطر خاطر نواز بهاران.
مي كشد كوه بر شانه خويش
بار افسانه روزگاران.
من در اين صبحگاه غم انگيز
دل سپرده به آهنگ باران .
باغ،چشم انتظار بهار است.
فريدون مشيري

نرم نرمك مي رسد اينك بهار...

2010-03-15T23:04:00.003+03:30

سال هشتادو هشت با تمام فراز و نشيب هايش كم كم دارد به آخر مي رسد. براي من و مردمي كه انتظار اتفاقي را از پس رويدادهاي ناگوار داشتند هنوز سال تمام نشده،حتي اگر چند روز به پايان هشتادوهشت مانده باشد؛ باز هم چشم براهيم تا وقتي سر سفره هفت سين مي نشينيم با دلي پاك و آسوده سال جديد را آغاز كنيم.
ديگر زمان آن روزها و سال هايي كه به دور از حاشيه ها و مسائل جامعه سالي را پشت سر مي گذاشتيم گذشته است و اين لحظه ها به قدري تلخ گذشته اند كه گويي آن روزها نيز وجود نداشته اند. وقتي به خانواده هايي فكر مي كنم كه سال گذشته عزيزانشان كنارشان بودند و امسال قرار است سال جديدي را بدون آنها آغاز كنند –اگر بشود گفت سالي برايشان وجود دارد-
دلم مي خواهد صاحب قدرتي بودم و اين بي عدالتي را برهم مي زدم.
سال نو و آمدن بهار و به دنبال آن تعطيلي هاي نوروز براي بيشتر مردم انگار فرصتي يا مفري است تا آنچه را كه نتوانسته اند و يا به آن نرسيده اند در اين ايام به فراموشي بسپارند.به اين اميد كه وقتي تعطيلات تمام شد به كارهاي نكرده و آرزوهاي تحقق نيافته جامه عمل بپوشانند.اميدوارم قسمت دوم افكار مردم به حقيقت بپيوندد.من هم نوشتن از تلخي هايي كه اطرافمان را پر كرده به بعد از تعطيلات موكول مي كنم و با شادي هاي مردم همراه مي شوم.به مانند سربازي كه از جنگ به خانه اش بازگشته و روزهايي كه پيش رو دارد را غنيمت مي شمارد.
بيست وسوم اسفند هشتاد و هشت

سلام من دهباشي هستم

2010-03-10T23:38:00.006+03:30

فيلم( سلام من دهباشي هستم) ساخته جواد آتشباري امروز در خانه هنرمندان به نمايش در آمد. اين فيلم جزو فيلم هاي انتخابي تصوير سال بود. شايد جواد آتشباري را بيشتر به عنوان گرافيست و طراح بشناسند ولي او از سال هاي هفتاد به ساختن فيلم مشغول بوده و چندين فيلم كوتاه را كارگرداني كرده است. مستند( سلام من دهباشي هستم) درباره زندگي علي دهباشي نويسنده و سردبير مجله بخارا است.
بزرگاني چون رضا سيد حسيني،آيدين آغداشلو،سيمين بهبهاني،نصرت كريمي و ...در اين فيلم حضور داشتند و درباره علي دهباشي سخن گفتند.
همچنين در بخش كاريكاتور تصوير سال نيز جواد آتشباري توانست جزو راه يافتگان باشد.
با آرزوي پيشرفت روز افزون براي تمام هنرمندان،با اين اميد كه فردايي بهتر براي مردم و كشورمان رقم بزنند.
نوزدهم اسفند هشتادوهشت

يك روز براي صلح

2010-03-02T16:03:00.005+03:30

اين نوشته درباره كودكاني است كه به بيماري اوتيسمي مبتلا هستند و در آسايشگاهي به نام فرخنده نگه داري مي شوند. بيشتر اين كودكان- كه تعداد آنها در حال حاضر هشتاد و چهار نفر است- از طرف والدين رها شده اند و در شرايط ناگواري بسر مي برند. من وقتي مطلبي كه درباره اين كودكان برايم فرستاده شده بود را خواندم تصميم گرفتم همراه دوستاني كه مي توانند به اين كودكان كمك كنند به آسايشگاه فرخنده برويم تا از نزديك شاهد زندگي آنها باشيم.
قرار ما آسايشگاه فرخنده روز پنجشنبه سيزدهم اسفند هشتادوهشت،ساعت دوازده است. دوستاني كه مي خواهند در اين روز كه به نام روز صلح سبز نامگذاري شده است حضور داشته باشند و با كمك هاي خود چه نقدي و چه غير نقدي مي توانند به گروه صلح سبز بپيوندند و باعث خوشحالي كودكاني بشوند كه اميد را فراموش كرده اند. شايد وقتي اين مطلب را مي خوانيم همديگر را نشناسيم ولي روز پنجشنبه قسمتي از پرنده صلح باشيم كه مدتهاست انتظار آنرا مي كشيم. من به همراه كودكان آسايشگاه فرخنده روز پنجشنبه منتظرتان هستيم.
آدرس مرکز:
تهران - میدان آزادی - خ محمد علی جناح - خ شهید صالحی - خ شهید ناصرولدخانی - پلاک 66 - مرکز نگهداری کودکان معلول فرخنده
شماره تلفن مركز:66005779
يازده اسفند هشتاد و هشت

تقويم ديواري نگار منتشر شد

2010-02-25T22:48:00.004+03:30

تقويم ديواري نگار شامل دوازده نقاشي از زنان كه توسط نقاشان بزرگ جهان از جمله پابلو پيكاسو،آمادئو موديلياني،فريدا كالوو و .... طراحي شده است.
اين تقويم از مجموعه (يك گل سرخ براي صلح) است. تقويم نگار و ساير محصولات (يك گل سرخ براي صلح )كه شامل دفترچه يادداشتها،سررسيدها و تقويم هاي سينمايي است را مي توانيد از كتابفروشي هاي معتبر ايران تهيه كنيد. جواد آتشباري طراحي و گرافيك تمام محصولات را به عهده داشته است.
شش اسفند هشتادو هشت

خانه هنوز سياه است

2010-02-20T18:18:00.003+03:30

نوشته ای که پیش رو دارید یادداشتی بر بابا باغی است که بر خلاف نامش باغ نیست،جذامخانه است.
بیشتر مردم درباره بیماری جذام و علت ابتلا به آن بی اطلاع هستند و تعدادی به کمک فیلم فروغ فرخزاد با جذام آشنایی دارند.
نکته ای که باید گفته شود این است که بیماری جذام ریشه کن شده و کسانی که در بابا باغی زندگی می کنند یا سالمند محسوب می شوند یا به خاطر نگرش و باور اشتباه مردم در آنجا ماندگار شده اند.
یکی از دلایلی که باعث شد بنویسم این بود که مردم بعد از گذشت سالها و با از بین رفتن بیماری هنوز هم از پذیرفتن آنها به عنوان شهروند امتناع می کنند.
تا کی قرار است کسی به دلیل داشتن ظاهری که پسند ما نیست دور از ما و به عنوان شهروند درجه دوم زندگی کند.
باور و نگرش مردم با گذشت سالها تنها چند درصد ناچیز تغییر کرده و همین باعث می شود فرزندانی که در بابا باغی بزرگ می شوند با مشکلات ادامه تحصیل و اشتغال مواجه شوند؛و نه تنها یک نسل بلکه بقیه نسل ها به علت نام جذام از زندگی محروم بمانند.
در سفری که به آنجا داشتم چیزی که باعث آزارم شد همان حد و مرزهایی بود که در فیلم خانه سیاه است به چشم می خورد. سیاهی که هنوز هم بر وجود مردمش سنگینی می کند و هر بار درها بسته می شوند و آنها را جا می گذاریم.
اگر کسی بدون در نظر داشتن زمان ساخت، فیلم را ببیند مطمئنا همان نگاه و تفکر امروزه را نسبت به آنها خواهد داشت.شاید برای ما زمان مهم نباشد ولی برای ساکنان آنجا به مثابه زندگی است که از دست داده اند و دیگر نمی خواهند نسل های بعد تباه شوند.
آیا از خود سوال کرده ایم که فیلمساز تنها به دلیل متفاوت بودن سوژه به آن پرداخته یا فیلم قرار بود هدف دیگری داشته باشد؟
هدفی به مانند از میان برداشتن مرزها و تحول نگرش به انسانهایی که زمانی با باکتری باسیل زندگی کرده اند.
وقتی قدم در سالنی می گذاری که از سالمند ها مراقبت می کنند همان ترس قدیمی را در چهره شان می بینی.انگار مرزی بین ما و آنها وجود دارد که باعث می شود از دور نظاره گر باشیم و بیشتر اوقات آنها را از یاد ببریم.
همان دوربینی که زمانی قرار بود آنها را با مردم آشتی دهد حالا از وجود آن می ترسند؛چرا که ممکن است کسی صورت یا دست آنها را ببیند و دیگر به سراغشان نرود.
نیازی نیست حرفی بزنند تا به عمق کاری که انجام می دهیم پی ببریم.یک انسان را به دلیل نگرش شخصی از جامعه طرد کرده و به کنجی هدایت می کنیم.
نمی دانم چند نفر این نوشته را خواهد خواند و یا چند نفر تصمیم رفتن به بابا باغی تبریز را خواهند داشت؛این بار سعی کردم به عنوان کسی که بیرون از آنجا زندگی می کند بدون دوربین و گرفتن عکس درباره ساکنان بابا باغی بنویسم و بگویم دیگر وقت آن رسیده-و حتی سپری شده- که حد و مرزها را از میان برداریم ،نگرش خود را تغییر دهیم-شاید تغییر نگرش مستلزم زمان باشد- و آنها را به عنوان شهروند در میان خود جای دهیم.

بابا باغی مانند هر ارگان دیگر نیاز به کمک های مادی و معنوی دارد. مشكلات عمده اي كه بابا باغي با آن مواجه است عبارتند از:مشكلات مالي ادامه تحصيل فرزندان،اشتغال فرزندان بيكار،تعميرات اساسي ساختمان ها ي مسكوني.
شماره حساب مركز90018 بانك صادرات شعبه باغ گلستان تبريز كمك به مجذومين جهت دريافت كمك هاي نقدي و انبار واقع در اين مركز براي دريافت كمك هاي نقدي و غير نقدي اعلام آمادگي مي نمايد.
تلفن بابا باغي با پيش شماره0411: 2692332- 2692322
تلفن فكس:2692320
چاپ شده در مجله شوكران شماره سي وشش و سي هفت،اسفند هشتادوهشت

اين اشعار را با حوصله بخوانيم

2010-02-09T16:47:00.008+03:30

بعضي روزها هست كه انسان حوصله زندگي را ندارد و بعضي روزها زندگي حوصله انسان را ندارد.شايد براي شما هم پيش آمده كه شعري،قصه اي يا جمله اي زيبا را بخوانيد و دوست داشته باشيد در آن دم آنرا با همه تقسيم كنيد. وقتي اشعار اورهان ولي شاعر ترك را مي خواندم همان حس در من ايجاد شد تا آنرا با ديگران سهيم شوم.
شهرام شيدايي اين اشعار را به فارسي ترجمه كرده است.همان شاعر و نويسنده اي كه بعلت بيماري سرطان دو ماه پيش درگذشت.

درخت

سنگي انداختم به درخت
سنگم به زمين نيفتاد
سنگم به زمين نيفتاد
سنگم را درخت خورد
سنگم را مي خواهم
سنگم را مي خواهم!

شعر سوراخ

جيب سوراخ /جليقه سوراخ
سر آستين سوراخ /ردا سوراخ
تنبان سوراخ /پيراهن سوراخ
آبكشي مگه برادر!
**
هر روز اين دريا اين قدر زيباست؟
هميشه اين طور ديده مي شود آسمان؟
هميشه اين قدر زيباست
اين اشياء، اين پنجره؟
نه،
به خدا نه،
كاسه اي زير نيم كاسه است.
بيست بهمن هشتادوهشت

مرگ كسب و كار من نيست

2009-12-29T14:37:00.002+03:30

دوستاني كه مطالب و نوشته هايم را مي خوانند پرسيده اند كه چرا اينهمه درباره
تلخي ها مي نويسم و چرا داستان هايم را در وبلاگ منتشر نمي كنم. سوال خوبي است ولي پاسخش به قدري ساده است كه پيچيده به نظر مي رسد.نمي خواهم در فضايي كه سياست موج مي زند داستاني بنويسم، چرا كه هر چه قدر هم بخواهي از آن دوري كني در تار و پود اثري كه خلق مي كني رخنه مي كند و حتما مي دانيد هنري كه درباره سياست نوشته شود پايدار نخواهد ماند. درباره تلخي ها... واقعا صحنه شادي نمي بينم كه بتوانم آن را به تصوير بكشم. نه اين كه كاملا نااميد باشيم نه. اتفاقا پر از اميد هستيم.آيا جز اين است كه براي زيباتر شدن بايد زجر كشيد. مي دانم اين كشيدنها بي نتيجه نخواهد ماند.در آخر داستانم را به كساني تقديم مي كنم كه در انتظار صلح هستند و آرزو مي كنند همان پرنده سفيد نمادين با برگ زيتون را در آسمانشان ببينند.
هشت دي ماه هشتاد و هشت

درختان شاه بلوط

شب از نیمه گذشته بود.صدای زوزه گرگ ها از دور شنيده می شد.روی دیوار بلند که برف رویش يخ زده،ایستاده بودیم. تاریکی به مانند تابلويی سياه مقابلمان قد علم كرده بود.به نور کوچکی كه در دور دست ها سوسو می زد خيره شده بوديم. آيا او هم به آن نقطه فکر می کرد و خیال رسیدن به آنجا را در ذهن می پروراند.زمان به کندی می گذشت؛انگار هر چه سعی می کردیم از دیوارهای سیمانی و اتاق های کوچک غمگین خلاصی یابیم نمی شد و نیرویی مانند دستی بزرگ و سنگين ما را به آنجا بر می گرداند.
داخل زندان آشوبی به پا شده بود؛ زنان هم بند خود را می ديدم كه در تاريكی با موهای آشفته هر چه که دستشان بود روی ميله ها می كشيدند و ترانه ای را می خواندند كه وقتی كسی از زندان آزاد می شود.صدای سوت نگهبان ها لحظه به لحظه نزدیک تر می شد و امید رفتن و رهايی در ذهن مان رنگ می باخت.
دستش را محكم در دست گرفتم؛دستانش سرد بود و می لرزید معلوم بود ترسيده است و نمی خواهد از روی ديوار بپرد.مقاومت می كرد؛او را دنبال خود كشيدم و هر دو روی برف های يخ بسته افتاديم.ترس،سرما،زوزه گرگها و كمی اميد كه برايمان باقی بود باعث می شد كه دردی حس نكنيم.بلند شدم مانند چوب خشكی او را دنبال خود می كشيدم.استخوانی نزديك قوزك پايم به پوستم فشار می آورد باهر قدم کمی بیشتر در پوست فرو می رفت.
شب از صدای گلوله ها و نفس های ما پر شده بود. لحظه ای دستش از دستم رها شد. روی زمین افتاده و گریه می کرد نمی توانستم آرامش کنم. اگر دوباره به زندان بر می گشت طاقت نمی آورد.دیگر زمانی باقی نمانده بود.صورتش به برف هاي يخ زده جسبيده بود و با صدای بلند گریه می کرد. دستانم در تاریکی به دنبالش می گشت فقط صدای گریه هایش بود که دور و نزدیک می شد. احساس کردم جسمی گرم در قلبم فرو رفت.گرمایش چند لحظه در وجودم باقی ماند بعد به مانند شمع کوچکی خاموش شد.
سرما توان راه رفتن را از ما گرفته بود، احساس می کردم تمام استخوان هایم ترک بر می دارد، شاید همین طور بود صدایشان را می شنیدم كه از هم فاصله مي گرفتند.
چهره دخترم مقابل چشمانم نقش بست . قول داده بودم تا او را به جايي كه نقاشي كرده بوديم ببرم. باغ بزرگي كه پر از درختان شاه بلوط بود.همان که نقاشی اش را روی کاغذ کاهی که گوشه هایش زرد شده بود کشیدیم. مداد رنگی سبز نداشتیم با سیاه نقاشی کردیم ولی در ذهنمان آنجا را همانطور که در کارت پستال دیده بودیم تجسم کردیم. حالا فاصله من با دخترم و درختان کمتر شده بود.
با خود می گفتم چه می شد اگر نگهبان ها بایستند و دیگر از تعقیب دست بردارند. نمی توانستم طعم آزادی و یا دیدن دوباره دخترم را برای آن ها توضیح دهم،هیچ فایده ای نداشت ؛دلم می خواست معجزه ای رخ دهد و نامرئی شوم.
سرما چشمانم را می سوزاند و آب روی مژه هایم یخ می زد.احساس می کردم دیگر پاهایم روی زمین بند نیست.نفس هایم نامنظم شده بود.روحم از جسم فاصله می گرفت.در تاریکی به دنبال دستان او می گشتم ولی هرچه تلاش می کردم از من دور می شد.به مانند حجم سفیدی بر جا مانده بودم. صداهای اطرافم رنگ می باخت و خنده های دخترم کمرنگ می شد.به روشنایی نزدیک شده بودیم کاش می شد بدوم. او روی زمین افتاده بود هر چه فریاد می زدم که تسلیم نشود و روشنایی را نشان می دادم ولی او گنگ بر جا مانده بود.از کیفم خرگوش پارچه ای را بیرون آوردم هنوز بوی دخترم را می داد. چشمانم تار می شد و اطرافم در مه سیاهی فرو می رفت.پشت سرم پر از قطره های خون بود و تا نزدیکی پاهایم می رسید . قبل از آن که رنگ ها در ذهنم از بین برود بار ديگر به درختان شاه بلوط فکر کردم .

سايه درختان

2009-12-12T13:43:00.003+03:30

شعري مي خواندم از بلاگا ديميتروا با نام سايه درختان،تلخ بود و گزنده. خيلي دلم مي خواست تا بتوانم شعري در وبلاگم بگذارم تا اندكي خنده و خوشحالي بر لبان خواننده ها بياورد ولي نيافتم.اگر كسي شعري با چنين نشانه اي دارد برايم بفرستد.
اين شعر به كسي تقديم نشده، من آن را با اجازه شاعر به درختان قطع شده تقديم مي كنم.

درختان را تبر مي زنند
در شهر من
سايه درختان را تبر مي زنند.
نخست زبان هاي پر برگشان را مي برند
براي ساكت كردن صداشان.
سپس شاخه ها شان را
دستان شان را از شانه يك به يك قطع مي كنند
براي در هم شكستن مقاومتشان .
بي شاخ و برگ از خشم به خود مي پيچد درخت .
مشتي بسته را مي ماند بي انگشتان دست
چه آسان فرو مي غلتد بر زمين،درخت بي دفاع.
پرنده ها را گو باز نگردند به شهر من،
آشيانه هاشان را نخواهند يافت.

بيست و يكم آذرماه هشتادو هشت

چرا هيچ كس و هيچ چيز جاي خود نيست!

2009-12-08T18:48:00.002+03:30

وقتي سياست در زندگي،هنر و ناني كه مي خوريم رخنه مي كند نتيجه اي جز اين كه همه كس را همه جا ببينيم نيست.مدت هاست مي خواهم درباره معضلي كه به وادي هنر رسوخ كرده و با گذشت زمان آنرا به ورطه نابودي كشانده بنويسم.
براي كساني كه هنر را به مثابه هنر مي بينند و هميشه سعي كرده اند خود را از مافيايي كه گريبان هنر را گرفته دور بمانند پرداختن به رشته مورد علاقه شان خيلي سخت است،چرا كه هر صنفي تعدادي را دور خود جمع كرده و همه گروه به مانند قانوني بي هيچ تبصره عمل مي كنند و اگر بخواهي وارد آن جمع بشوي يا بايد به مانند آنها باشي و تفكر كني و يا در حاشيه كار كني و اگر هم هنري كه ارائه مي كني خوب باشد به عنوان حاشيه نشين باقي خواهي ماند تا روزي كه اين طلسم شكسته شود.
از سينما،عكاسي، موسيقي و كاريكاتور گرفته تا داستان نويسي و شعر؛ همه به اين سنگ چيني دور خود تا ديوار كشي آلوده شده اند.چيزي كه دل آدم را به درد مي آورد اين است هر كس كه در رشته اي به نامي رسيد خود را در تمام زمينه ها به چالش مي كشد. آيا واقعا ارزش هنر به قدري نزول كرده كه بتوان بدون هيچ تفكري و فقط به خاطر سرگرمي بدان پرداخت و اگر در همان چند قدم اول نامت را به جايي بالاتر نرساند آنرا كنارگذاشت. به مانند مد كه هر روز رنگ عوض مي كند تو هم هنر را به هر سو بكشي بدون هيچ نتيجه اي.
پس چرا اينهمه هنرمند نتوانسته اند رسالت هنر را به جا بياورند و آنرا براي مردم تبديل به فرهنگ كنند. در كشوري كه آمار فيلم ديدن و كتاب خواندن به قدري پايين است كه به هر نوشته و تصويري هنر مي گويند.
در اين قسمت نياز دارم تا وا‍‍ژه سياست را وارد كنم تا دليل بر اين موضوع كه غير از نام چند نفر كه هر روز تكرار مي شوند و حتي به جايي رسيده كه سعي مي كنند بينال و جشنواره هايي كه در كشور هاي خارج برگزار مي شوند را از ديد هنرجويان و كساني كه در اين زمينه فعاليت مي كنند دور نگه دارند .پس رسالت هنرمند بودن كجا رفته؟
مگر جز اين است كه هنرمند سعي مي كند در وهله اول كشور خود و بعد دنياي اطرافش را تغيير دهد و فرهنگ كشور را بالا ببرد.
چرا در نوشته ها و تصوير هايمان به صلح مي پردازيم ولي هنوز نمي توانيم آنرا براي ديگران به ارمغان بياوريم؟
تا زماني كه قصه به همين منوال باشد نبايد انتظار داشته باشيم ديگران ما را قبول كنند و هنر ما را ارج نهند؛چرا كه ما در درون خود با هم به نزاع مي پردازيم و هر روز مي خواهيم خود را جلوتر از ديگران بدانيم. نوشته ام را با جمله معروف جيم واليس تمام مي كنم.
قبل از آنكه به تغيير دنيا بپردازيم خود را تغيير دهيم.
هفده آذر هشتادو هشت

نگار تقي زاده

2009-11-26T15:08:00.002+03:30

به زودي داخل چشماني كه خالي شده اند
پرندگان لانه خواهند كرد.
به زودي دستاني كه خود را جا گذاشته اند
به تن هاشان برخواهند گشت.
به زودي در امتداد پاهايي كه قطع شده اند
جوانه هاي كوچك سبز خواهند شد.
به زودي...

مرگ در می زند

2009-11-11T18:35:00.004+03:30

این روزها شاید به واژه مرگ بیش از دیگر چیزها فکر می کنیم.مرگی که زمانی برای خود جایگاهی داشت این روزها چه آسوده می آید و می گذرد بی آنکه به مانند گذشته سوگوارمان کند.انگار دیگر آستانه مرگمان پرشده.
وقتی به تضاد و تناقضی که اطرافمان را احاطه کرده می اندیشم حتی فیلم هایی با سبک سورئال ساده تر از زندگی امروزه مان به نظر می رسد.
کتاب های مائو را می خوانیم به آهنگ هایی که در ستایش چه گوارا ساخته شده گوش می دهیم و در پس زمینه آن تصاویری با بازیگران واقعی در خیابان ها و چهارراهایمان نقش ایفا می کنند. بعد سکوت می شود و در سکوت منتظر روزهای دیگر می مانیم. داریم سبک دیگری اختراع می کنیم که شاید فراسورئال نام داشته باشد.
این روزها در خیلی ها را مرگ به صدا در آورده،مرگ هایی که هنوز نمی دانیم با آنها چه کنیم.قصه آیا بگوییم یا نگوییم در میان است.
در این میان هنرمندانی از نزد ما رفته اند.پرویز مشکاتیان،مهدی سحابی،امیر قویدل،مسعود رسام و
هنرمندان بی شماری که نام آنها را می دانیم و نمی دانیم.

نوشته شده توسط نگار تقی زاده/بیست آبان هشتاد و هشت

2009-10-06T17:49:00.002+03:30

شايد اين اتفاق زماني افتاده باشد كه آرزوهاي مردم تحقق نيافت و به قول شاملو مادران هنوز در فراغ عزيزشان سر از سجده بر نداشته اند.
منظورم فراموشي است؛يازدهم مهرماه سالگرد عمران صلاحي بود. مي دانستم ولي فراموش كرده بودم.اين روزها شايد خيلي چيزهاي ديگر را هم فراموش مي كنيم. شادي ها،خنده ها و كم كم اميدهايمان را. همه چشم دوخته به جايي، گوش سپرده به نقطه اي تا خبري برسد بلكه معجزه اي بيفتد، آن رفته ها كم كم برگردند و دوباره خود را احساس كنيم. مگر مي شود عمران عزيز تو را فراموش كرد،تو در ما هستي و به قول خودت
دستان ما
در خاموشي
به ده زبان
با هم سخن مي گويند.
نوشته شده توسط نگار تقي زاده/سيزدهم مهرماه هشتادو هشت

2009-10-05T12:27:00.007+03:30

در اين روزهايي كه اينگونه سنگين مي گذرند و توان نوشتن درباره آنچه كه واقعيت دارند از انسان سلب مي شود تصميم گرفتم مراكز خيريه اي را معرفي كنم كه با تعدادي از آ نها به همراه همسرم در ارتباط هستيم.اميدوارم روزي برسد كه تمام مردم دنيا به صلح واقعي و حقيقي برسند.
1-آسايشگاه و بيمارستان بابا باغي
اين مركز در منطقه آناخاتون تبريز واقع شده و از افراد مبتلا به بيماري جذام نگهداري مي كند. شايد بيشتر مردم درباره جذام اطلاعي نداشته و يا باور اشتباهي در مورد اين بيماري داشته باشند ولي خوشبختانه جذام ريشه كن شده و كساني كه در اين مركز نگهداري مي شوند يا سالمند محسوب مي شوند يا به دليل مشكلات عمده هنوز در بابا باباغي ماندگار شده اند. (مطلبي درباره جذام خانه وسفري كه به آن جا داشتم در روزهاي آتي در وبلاگ خواهم نوشت). مشكلاتي كه مركز دارد عبارتند از:مشكلات مالي ادامه تحصيل فرزندان،اشتغال فرزندان
بيكار،تعميرات اساسي ساختمان ها مسكوني.
شماره حساب مركز90018 بانك صادرات شعبه باغ گلستان تبريز كمك به مجذومين جهت دريافت كمك هاي نقدي و انبار واقع در اين مركز براي دريافت كمك هاي نقدي و غير نقدي اعلام آمادگي مي نمايد.
تلفن بابا باغي با پيش شماره0411: 2692332- 2692322
فكس:2692320

2-مركز توانبخشي معلولين نمونه
اين مركز عهده دار نگهداري از هزار معلول ذهني(تربيت پذير،آموزش پذير و ايزوله) دختر و پسر در گروه سني چهار تا سي و پنج سال مي باشد؛كه به تناسب جنسيت و ميزان بهره هوشي درشش بخش پسران و پنج بخش دختران و چهار بخش ايزوله فعاليت مي كند.
دفتر مركز نمونه:جاده قديم كرج(كيلومتر 11)سه راهي شهريار بعد از سعيد آباد به طرف حسن آباد.
تلفن:3-2275271 با پيش شماره 0228
سايت مركزنمونه:
www.ghaem.org
info@ghaem.org

3-بيمارستان و موسسه خيريه حمايت از كودكان سرطاني(محك)
موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان، محک؛ به عنوان یک سازمان غیردولتی- غیر انتفاعی در سال۱۳۷۰ (۱۹۹۱) تاسيس شد و از آن زمان تا کنون با هدف اصلی حمایت از کودکان مبتلا به سرطان و خانواده های آنها فعالیت می کند.
آدرس دفتر مرکزی: اقدسیه-جاده لشگرک(اتوبان ارتش)- بلوار اوشان، بعد از بیمارستان 505 ارتش-خیابان جنت، بلوار محک،مجتمع بیمارستانی- رفاهی محک ( بیماران سرطانی)
تلفن تماس:7- 22490544 - 22451414
فکس: 22445454
سایت: www.MAHAK-CHARITY.ORG
ایمیل:INFO@MAHAK-CHARITY.ORG
شماره حساب 75/2222بانك سپه،شعبه چيذر،كد1351

4-سازمان مللل متحد برنامه جهاني غذا(WFP )
برنامه جهاني غذا بزرگترين سازمان بشر دوستانه در دنيا و آژانس پيشگام سازمان ملل متحد در چاره يابي براي معضل گرسنگي است.اين سازمان براي مصدومان بلاياي طبيعي و جنگ غذا ارسال مي كند.در سال 2007 به حدود 86 ميليون انسان گرسنه غذا رسانده است.اين سازمان قصد داشت در سال 2009 به 108 ميليون نفر در 74 كشور دنيا كمك هاي غذايي برساند.
دفتر برنامه جهاني غذا در ايران
تلفن:22863211-22863499
حساب بانكي:بانك تجارت،شعبه اسكان،كد033
شماره حساب:0115694456
سايت سازمان برنامه جهاني غذا:WWW.WFP.ORG

براي خريد آنلاين محصولات برنامه جهاني غذا به آدرس اينترنتي

www.efeh.comمراجعه نماييد.

5-مجتمع خدمات بهزيستي شيرخوارگاه و نوباوگان آمنه
اين مجتمع وظيفه نگهداري و حمايت از كودكان بي سرپرست از شيرخوار تا سن دبستان را به صورت شبانه روزي عهده دار مي باشد.
آدرس مركز:خيابان ولي عصر،بالاتر از ميدان ونك،كدپستي:1996616114
تلفكس مديريت:88662999
تلفكس مشاركت هاي مردمي:88779400
شماره حساب 105010بانك ملت شعبه شهيد فياض بخش كد 62182
نام صاحب حساب:شوراي مشاركت هاي مردمي با بهزيستي شهرستان شميرانات(جهت شيرخوارگاه آمنه).

6-موسسه خيريه مهيار (NGO)

اين موسسه با همكاري انستيتو كانسر ايران آمادگي دارد تا دست همياران نيك انديش را براي برچيدن مانع فقر

از سر راه سرطان به گرمي بفشارد.

آدرس:تهران،بلوار آفريقا،خيابان شهيد رحيمي،پلاك 33 تلفن:22037996

سايت موسسه مهيار: www.mahyar-charity.org.ir

شماره حساب 8-651-810موسسه خيريه مهيار بانك پارسيان (شعبه بلوار آفريقا)

ده مهر 88

افسانه اي به نام جومونگ

2009-09-03T20:05:00.001+04:30

اين روزها اتفاقات و حوادث كم نيستند كه هر كدام تبديل به افسانه يا اسطوره بشوند.
شنيدن و ديدن وقايع اخير به مانند افسانه اي مي ماند كه در كتاب هاي تاريخ نوشته و خوانده مي شود. اگر فرض كنيم زمان آن ها ديگر سپري شده و كتاب ها خاك خورده؛سخت در اشتباه هستيم.تاريخ گذشته بار ديگر تكرار مي شود.
در ميان راه هاي سياه و افكار دود گرفته افسانه اي رشد كرده به نام جومونگ.
جومونگي كه رهبر شده، امور را به دست گرفته و مخاطب را به هر سو مي كشد.
گاهي با خود مي گويم اي كاش جومونگ يك تخيل بود؛ ولي نه.
جومونگ ها وجود دارند و ادامه پيدا مي كنند. هر چه بيشتر مي شوند و تكثير مي يابند چراغ هاي اميد و روشنايي كم رنگ تر مي شوند.
جومونگي كه شايد نداند به خاطر از دست ندادن سكانس هايش كودكي چهار ساله در تاريكي از ترس و وحشت جان باخته و يا نگهباني به علت غفلت بره هاي خود را از دست داده.
آيا بايد در انتظار بنشينيم تا ببينيم جومونگ ها چه چيزهايي را از ما خواهند گرفت؛و چرا هيچ وقت هيچ افسانه اي، نداشته هايمان را به ما پس نداده است؟
نوشته شده توسط نگار تقي زاده / دوازده شهريور هشتادو هشت

2009-09-01T23:28:00.005+04:30

نوشتن در اين روزها خيلي سخت است.زماني كه تصميم به نوشتن مي كني هزاران موضوع پر از گره در مقابلت ظاهر مي شوند و تو نمي داني به كدام مسئله بپردازي.
روزها را در سكوت پر تلاطم مي گذرانم؛وقتي از بزرگان نا اميد مي شوم به كودكان پناه مي برم.
جمله يك دختر دوازده ساله كه در دفتر خاطراتش نوشته بود با عث شد تا يكي از گره ها باز شود.
-وقتي غمگين هستم احساس مي كنم به مانند غنچه اي هستم كه دلش نمي خواهد باز شود.
ما هم غمگين هستيم ولي مي توانيم به مانند اسماء و ضحي از پس سياهي ها نقاشي هاي رنگي بكشيم؛ خود و ديگران را شاد كنيم.
تنها دليل نقاشي هاي پر از رنگ اميد است. اميد به پيروزي و شادي كه در انتظار آن هستيم.
نوشته شده توسط نگار تقي زاده/ده شهريور هشتاد و هشت
نقاشي ها به ترتيب ضحي پسران و اسماء مير اسماعيلي

2009-07-22T14:45:00.007+04:30

مانند سا ل هاي گذشته شب دوشنبه در توانبخشي نمونه ميهمان بچه ها بوديم. من و چند تن از دوستانمان در مسيري كه از تهران فاصله مي گرفتيم درباره حوادث اخير صحبت مي كرديم. هر چه مي خواستيم از اتفاقاتي كه افتاده بود دور شويم انگار نمي شد.از تهران دور مي شديم ولي ديده ها و شنيده هايمان از ما جدا نمي شد و در وجودمان سنگيني مي كرد.
وقتي وارد توانبخشي شديم. صداي موسيقي همراه خنده بچه ها به گوش مي رسيد. لباس هاي رنگي و شادشان را به تن كرده و در انتظار ميهمانان بودند.در اين روزها به وجود آنها نياز داشتي. جايي كه مي دانستي از پاكي سرشار است و مي تواني حتي براي چند لحظه خود و افكارت را رها كني.همراه آن ها سرود بخواني و از تماشاي آتش بازي لذت ببري.هر چه وقت مي گذشت و به نصفه هاي شب مي رسيد مي دانستي كه دوباره به شهر باز خواهي گشت با فضاي سنگينش.
چه قدر دلم مي خواست رنگ هاي سبز و آبي و نارنجي فشفشه ها در سرتاسرآسمان تهران بدرخشد و من همراه مردمم سر به آسمان برداريم و لبخند بر لبانمان نقش ببندد.
نوشته شده توسط نگار تقي زاده ،بيست و نهم تيرماه هشتادو هشت/عكاس :جواد آتشباري

2009-07-11T01:24:00.002+04:30

به پيش پر مي كشيم و
به پس مي نگريم.

چه بهشتي بود!
چه جهنمي بود!

مردم ميهن من
آينده را مرور مي كنند.

شعر:آندري وزنسنسكي

2009-06-23T01:01:00.001+04:30

قاصدک!
هان، چه خبر آوردی؟
از کجا،وز که خبر آوردی؟
خوش خبر باشی،اما،اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی.
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری،باری
برو آن جا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آن جا که تو را منتظرند.
قاصدک!
در دل من همه کورند و کرند.
دست بردار ازین در وطن خویش غریب.
قاصد تجربه های همه تلخ،
با دلم می گوید
که دروغی تو،دروغ
که فریبی تو،فریب.
قاصدک!هان،ولی..آخر.. ای وای!
راستی آیا رفتی با باد؟
با توام،آی!کجا رفتی؟آی..!
راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟
مانده خاکستر گرمی،جایی؟
در اجاقی-طمع شعله نمی بندم-
خردک شرری هست هنوز؟
قاصدک!
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند.
شعر:اخوان ثالث

2009-06-15T12:45:00.004+04:30

اندوه ما را بچينيد كه رسيده است

عكاس:هانس جورج آندرس

2009-06-14T00:16:00.003+04:30

کاش هنوز کودکی بودیم خفته در آغوش مادر

2009-06-05T18:08:00.001+04:30

(دستهايي كه كمك مي كنند مقدستر از لب هايي هستند كه دعا مي كنند)
آقاي امرايي با دل كار كرده و به ديگران هم كمك كرده است. سخت است بشنوي كه همان قلب رئوف امروز به درد آمده است.
كم هستند كساني كه هم هنرمند هستند و هم هنرمند زندگي مي كنند. تعداد اين افراد كم است و راه قدرداني از آنها به مراتب سخت تر.
من به نوبه خود از ايشان سپاسگزارم. چرا كه تنها كسي بود كه در عرصه داستان نويسي دست مرا گرفت. اين را هم خوب مي دانم كه دست خيلي هاي ديگر را هم گرفته است.
اميدوارم هر چه زودتر قلب مهربانش از نو نيرو بگيرد. هنوز كسان ديگري هم هستند كه به ياري او نيازمندند.
نوشته شده توسط نگار تقي زاده/چهارده خرداد هشتاد و هشت.

نقاشان تبریز در تهران

2009-05-16T21:39:00.011+04:30

چهارشنبه ساعت چهار بعد از ظهر نقاشان تبریز در گالری صبا گرد هم آمده بودند. فرصتی بود تا از نزدیک با آنها هم کلام شد. هنرمندان جوان برای بزرگان صندلی گذاشته و خود در کنار آنها ایستاده بودند. موقعی که من رسیدم بازدیدکنندگان زیادی آمده و سخنرانی شروع شده بود. محمد فاسونکی مدیر نمایشگاه بود و بالای پله ها ایستاده بود. اولین بار نقاشی های او را در کتاب عزاداران بیل دیدم که با فضای داستان ارتباط نزدیکی داشت.
نقاشان دیگری که در آنجا حضور داشتند آقایان کیاست،امدادیان،عمامه پیچ،نامدار و سایر عزیزان بودند.
نمایشگاه بیست و سوم اردیبهشت افتتاح شده و تا یازده خرداد ادامه دارد.علاقه مندان می توانند از ساعت ده الی نوزده به گالری صبا واقع در میدان فلسطین، خيابان طالقاني،خيابان شهيد مظفر، شماره پنجاه و سه، موسسه فرهنگي هنري صبا مراجعه کنند.بازدید از نمایشگاه خالی از لطف نیست.
نوشته شده توسط نگار تقی زاده/ عکاس مهراد امین کاظمی

کویر کاشان|مهراد امین کاظمی

2009-05-16T13:56:00.008+04:30

دايره هاي قرمز | نگار تقی زاده

2009-03-14T15:47:00.001+03:30

روي شن هاي ساحل دراز كشيده ام. هوا ابري است، باد بي رحمانه موج ها را به صخره ها مي كوبد و ذراتشان در اثر اين برخورد از هم مي پاشد. دستم را لاي شن ها مي كنم،هنوز گرم اند.پشت به ساختماني هستم كه او آن جا است. شايد از پنجره نگاهم مي كند. سعي مي كند از حركات و رفتارم تصميم اش را قطعي كند. مثل هميشه نمي خواهد باور كند كه زندگي اي كه ما شروع كرديم مثل زندگي ديگران است. تلاش مي كند به من چيزي نشان دهد كه وجود ندارد يا متفاوت است.
قرار بود يكساعت پيش به ساحل بيايد؛ حتما شك اش به يقين پيوسته. عكس ها و نوشته هايي كه نبايد مي ديد را ديده است.
نشانه هايي كه هيچ وقت نخواسته ام آن ها را پنهان كنم. روي ميز، داخل كشو عكس اشخاص را مي ديد و درباره شان سوال مي كرد. جوابي برايش نداشتم. حرفه ما اين طور است. آرام آرام پيش مي روي،زماني كه مطمئن شدي وقتش رسيده كار را تمام مي كني.
او آشنايي ما را عاشقانه و رمانتيك مي داند. وقتي شروع به صحبت كردم تعجب كرد كه همه چيز را درباره او مي دانم. گل هاي مورد علاقه و كلاس رقص اش.چشم هايش برق مي زدند،كم مانده بود گريه كند. مثل اين بود كه در زندگي اش معجزه اي اتفاق افتاده.
بعد از مواجه شدن هم نتوانستم تصميم بگيرم. به اجزاي صورتش نگاه كردم. به شانه و دست هايش. كم كم متوجه شدم يك جاي كار ايراد دارد. در حرفه ما نبايد اين اتفاق بيفتد. اين نشانه يعني تو باخته اي. بايد بي رحم باشي. ولي وقتي با او مواجه شدم همه چيز بر خلاف كار هايم پيش مي رفت. بايد كار را يكسره مي كردم وگرنه متوجه مي شد. نمي دانم كه پي برده بود يا من مي خواستم طوري وانمود كنم تا او بفهمد و از شر چيزي كه درونم را آزار مي داد رها شوم. قبلا اين طور نبودم. عكس ها را مي گرفتم و به چهره خيره مي شدم؛بنا به شغل و شخصيت اش جايي كه بايد شليك مي كردم دايره قرمز مي كشيدم. مقابلش ظاهر مي شدم تا براي آخرين بار زندگي را بچشد و كسي كه مي خواهد جانش را بگيرد بشناسد. هميشه طرف مقابل مرد بود. همكارانم تر جيح مي دادند طرف زن باشد؛چون اين طور كار راحت است. تا اشك بخواهد در چشمانش نقش ببندد همان نقطه خشكش مي كنند. در حرفه ما هم آدم خوب پيدا مي شود.آدم هايي كه زود دست به كار مي شوند تا طرف زجر نكشد و آدم هايي كه مي گذارند قربانيش در اثر خونريزي تلف شود.چند مرغ دريايي در فاصله نزديكي از دريا پرواز مي كنند تا از طوفان در امان باشند.
صداي پايش را كه در شن ها فرو مي رود مي شنوم.حالا او بدون دايره قرمز به من نگاه مي كند.از كنارم رد مي شود. دستم را لاي شن ها فرو مي كنم، تفنگم هنوز آن جا است. گرم و سياه.
نمي دانم صداي تپش قلب او است يا مال خودم. تا جايي پيش مي رود كه موج هاي كف آلود به نوك انگشتانش مي خورند. او مردن را به اين طور عاشق شدن ترجيح مي دهد و اين مرا آزار مي دهد.
حتي نمي پرسد كه چه كسي دلش مي خواهد او نباشد. تمام قربانيان اين سوال را مي پرسند. پاهايش مي لرزد. به نظر مي رسد مي خواهد برگردد و چيزي بگويد. ولي نه برمي گردد و نه مي خواهد چيزي بگويد. تفنگ را در دستم جا مي دهم و فشارش مي دهم. طوري فشار مي دهم كه دردم بيايد و عصباني شوم. باد موهايش را پريشان مي كند. به او نگاه مي كنم، به تمام نقطه هايي كه بايد شليك كنم ولي نمي توانم دايره قرمز را ببينم.
چاپ شده در مجله شوكران،اسفند 87

2009-03-10T00:54:00.005+03:30

چكامه اي براي مادران

نرودا براي كتاب،چوب، طوفان، اندوه، چكامه هايي سروده است. در ميان آنها جاي يك شعر خالي است. و آن چكامه اي براي مادر است.
پس چه دور باشيم چه نزديك. چه زبان همديگر را بدانيم يا نه. من از طرف تمام فرزنداني كه نتوانسته اند روز تولد مادرشان را گرامي بدارند و هميشه مثل من سراغ فرصت بهتري بودند تا آنروز را پاس بدارند
مي گوييم: تمام مادران دنيا تولدتان مبارك.
بيست اسفند هشتاد و هفت روزي باشد با عنوان چكامه اي براي مادران دنيا.

2009-03-04T18:20:00.002+03:30

15 اسفند روز درخت و درخت ها

ماه درخشان پاييزي
سايه هاي درخت و علف
و سايه هاي آدميان.
شعر: (باي شيتسو)
عكس: مهراد.ا.كاظمي

2009-03-01T17:26:00.004+03:30

اين يك روز براي صلح است.

روزها مي گذرد و لحظه هاي تلخ و شيرين را بدنبال دارد. لحظه هايي كه با آن شروع مي شويم و در آن جريان مي يابيم؛ رشد مي كنيم و از خود لحظه هايي ديگر به جا مي گذاريم .
امروز تولد جواد آتشباري است. اين روز بهانه اي است تا من بنويسم وكسي ديگر آنرا بخواند. اين تولد بهانه ايست براي تمام تولدها. يك نفر بدنيا مي آيد مانند ميليونها انسان ديگر در سراسر دنيا. هر روز مي تواند روز تولد كسي باشد.تولد من، تو، ما و تمام انسانها. تولدمان مبارك.
پدر و مادرت، خواهر و برادرت، پدر و مادر من، نيما تقي زاده، نگارتقي زاده(همسر)، مهراد امين كاظمي ،ياشار صلاحي، اسدالله امرايي، اردشير رستمي و شهلا و آردوش،خليل چاره و فريبا، يوسف عليخاني و ايرنا و ساينا ،علي وكريم وشهاب دهباشي.محمد گلبن،پرويز نعمت زاده،حجت و مريم و مهراد، حميد و بيتا و باران، مسعود و شيرين و دانيال ، فرزاد و پويا عليزاده،اسما و عطا مير اسماعيلي، عمو بهزاد و فهيمه، ، زهرا و جواد، بابك و شبنم، بهرنگ و لاله،فهيمه و عمو نصير، شيرين و سارا، پريچهر، سهيل،شهاب،علي،نسيم،سحر، ايليا،داوود يوسف نيا، احمد شيباني و بانو و شاهين و شقايق، افشين و فرناز...و احمد پاشا.

زیباترین کودک

2009-02-24T21:41:00.005+03:30

چند سال پیش برای کار عکاسی به شهر بندر انزلی رفته بودیم. نصفه های شب رسیدیم و منتظر تاکسی شدیم تا ما را به داخل شهر ببرد. جایی اجاره کردیم تا شب را به صبح برسانیم. از همان شخص خواستیم که صبح سراغمان بیاید تا به شهرهای اطراف برویم. او با همسر و پسربچه اش آمدند و ما با آنها همسفر شدیم. کمی گذشت و ما از گذشته حرف زدیم. و در گذشته ماندیم.این خانواده زندگی عجیب و تلخی داشتند. مرد خانواده یک پایش را در جنگ از دست داده بود و راننده آژانس بود.کلی سختی کشیده بودند تا بتوانند ماشین بخرند. همسرش لیسانس ادبیات بود و دنبال کار می گشت. آن خانواده اکنون دوست ما هستند و من نخواستم نامی از آن ها ببرم. همان طور که گفتم مرد در جنگ بوده و اثرات مواد شیمیایی در پسرش مهراد ظهور کرده و آن ها به این دلیل در شمال زندگی می کنند.
مهراد زیباترین کودکی است که من تا بحال دیده ام. زیبا، مهربان، باهوش و خصلت های بی نظیری که نام ندارند. حال که من این نوشته را می نویسم او بی خبر است. سال بعد او به مدرسه می رود. او معنی شهادت،جنگ، تنهایی، کاریکاتور و خیلی چیزهای دیگر را می داند. او مانند خیلی از کودکان کتاب قصه و مداد رنگی نداشت. ولی چیزهایی در وجود او بود که در هیچ کتاب و رنگی نمی شود پیدا کرد.
ما کنار جاده ایستاده بودیم تا چای بخوریم. یک سگ که نامش را خیابانی می نامند به ما نزدیک شد . در نزدیکی ما چند خانواده هم بودند که غذا می خوردند . به محض دیدن سگ بساطشان را جمع کردند و رفتند. مهراد نانی را که برای عصرانه خریده بودیم را به سگ داد.به همان سگ نزدیک شد و به من این جرات را داد که من هم نزدیک شوم. همان سگ تا موقعی که آن جا بودیم کنار ما نشسته بود و وقتی ماشین راه افتاد او دنبال ماشین می آمد.
مهراد یک لاک پشت دارد که اسم آن لاکی جون است. ناظم حکمت در شعری می گوید که زیباترین کودک هنوز شیر خواره است. این شعر را سال ها پیش نوشته بود. همان کودک اکنون بزرگ شده است و سال بعد به مدرسه خواهد رفت.
نوشته شده توسط نگار تقی زاده/ شش اسفند هشتاد و هفت.

سرزمين گمشده

2009-02-06T16:15:00.006+03:30

در سرزمين من
نشانه هاي بهار و پرندگان كوچك را به هدف هاي دور دست ترجيح مي دهند.
حقيقت كنار شمعي چشم براه سپيده دم است.
در سرزمين من
از آدم به هيجان آمده پرسش نمي كنند.
روي قايق واژگون شده، بدخواهي سايه نمي اندازد.
سلام اجباري در سرزمين من ناشناخته است.
در سرزمين من
تنها چيزي را قرض مي كنند كه بتوان بيشتر پس داد.
روي درختان سرزمين من برگ هست
و شاخه ها آزادند كه بار ندهند.
در سرزمين من مردم تشكر مي كنند.
(شعر از : پل الوار)

سرزمين گمشده

هنوز هم در دنيا سرزمين هايي وجود دارند كه كشف نشده اند و رازهاي آن ناشناخته مانده است.
انسان هايي به دنيا آمده اند دور از چشم دنيا. با پيامي متولد شده اند براي كشف سرزمين هاي ناشناخته.
درون آن سرزمين كه از هياهوي شهر و ترافيك و چراغ هاي قرمز دور است. مردماني زندگي مي كنند با تشابه شخصيت هاي افسانه اي. مي شود لاي كتاب ها آن ها را يافت سبز سبز.مردمانش در آغوشت مي گيرند گرم گرم.
در آن سرزمين به خود نزديك مي شوي و از خود بودن دور. گاهي به خود و افكارت شك مي كني. علت ترديد به آن دليل است كه تو با خود روبرو مي شوي و نمي تواني در ذهنت دروغ ببافي و بر زبان بياوري.
با مردمان بزرگي روبرو مي شوي كه فقط يك كودك به نظر مي رسد كه روي تخت خوابيده اند.
همه چيز در آن جا از فرم طبيعي كه انسان ها براي خود ساخته اند خارج است. زمان و مكان آنجا
بي معني است. آن ها راه و رسم همه چيز را مي دانند. مي توانند براي تو معجزه ها را نشان دهند. مي توانند براي تو مانند يك كودك شير خواره باشند يا مادر و پدري دلسوز كه تو را عميقا دوست دارند.
تو در كنار آن ها شاد هستي و چشمانت مي خندد. اين معجزه موجودات افسانه اي است. موجوداتي كه انسان ها به خاطر شكل ظاهري، آن ها را ترك كرده اند و درونشان را ناديده گرفته اند. پس علت خوشحالي و شادي چيست. سوالي كه هر كس از خود مي پرسد و شايد به نوعي در خود و وجودش به آن مي رسد.
در سرزمين سبز انسان هايي هستندكه آن جا را كشف كرده اند. يكي از آن ها مردي كه هميشه لبخند بر لب دارد. از ديدنت هميشه خوشحال مي شود؛آقاي جراحي مدير توانبخشي نمونه است.
تمام تلاشش ايجاد محيطي آرام و سرسبز براي مردمان آن جا است.دومين آن ها آقاي مجيد رضا است. مردي با دل بزرگ و فراخ كه براي ساكنان سرزمين حاضر است هر كاري انجام بدهد. مي تواني صداي آوازش را كه براي بچه ها از دل و جان مي خواند بشنوي.
و ديگري آقاي بنايي استاد موسيقي بچه ها است. روزهاي دوشنبه و پنج شنبه از وجودش نت جاري مي شود و در دل بچه ها مي نشيند. مي تواني آوازشان را در مراسم و جشن هايي كه در مركز برپا مي شود را شنيد.
و مادريارها و مددكاراني كه در آن مركز هستند. هر كودك چندين مادر مهربان و زيبايي دارد كه هيچ وقت تركشان نمي كنند.
از ديگر عزيزاني كه هر كدام نقش مهمي در آن سرزمين به عهده دارند؛ آقايان احمد شيباني، افشين رضا، حسين ملا حسين آقا، بهرام سلطاني، مجيب رضا و خانم ها محمودي، عليزاده، حبيبي، ظفري و ديگر عزيزاني كه نامشان را نمي دانم ياد مي كنم.
اين انسان هاي بزرگ در خدمت آن سرزمين هستند كه آن جا را زيباتر و سبز تر كنند. در آخر نوشته ام مي گويم من هنوز جمله اي در وصف آن سرزمين و مردمانش و انسان هايي كه نگهبان آن سرزمين هستند چيزي ننوشته ام. هر چه هست بايد خود ببينيد.
آدرس مركز توانبخشي نمونه: جاده قديم كرج. سه راهي شهريار بعد از سعيد آباد.
تلفن مركز: 2275188-0228
شماره حساب مشاركت هاي مردمي: 4454 بانك ملي شعبه محموديه كد222
نوشته شده توسط نگار تقي زاده. بهمن هشتاد و هفت/ عكاس جواد آتشباري.

2009-01-13T19:14:00.002+03:30

ترا در قطره هاي خوني ديدم كه از خورشيد مي چكيد
ترا در نمك دريا ديدم
در هر دانه شن
و تو همچون زمين زيبا بودي.
شعر: محمود درويش
طرح:جواد آتشباري

يك چيز با ارزش | نگار تقي زاده

2009-01-05T16:21:00.002+03:30

به جای خالی انگشتر فیروزه ای که ردش روی انگشتم جا مانده خیره شده ام. نوشابه را که باز می کند به خود می آیم. در نوشابه قدری روی میز چرخ می زند و می ایستد. یک طرفش کج شده است. برایم نی می گذارد؛بعد ورقه را از کشو بیرون آورده و روی میز می گذارد.نیازی نیست به چیزهایی که روی کاغذ نوشته نگاهی بیاندازم. سال ها با آن ها زندگی کرده ام. حتی بعضی از آن ها، خاطره های دور و دراز را به یادم می آورد. انگار که عکسی را از زیر خاک بیرون بکشی و با آستین ات پاکش کنی؛آن وقت خیره شوی به زنی که پیراهن سفیدی به تن دارد و گوشواره های توپی شکل به گوش. بعد خون قطره قطره در رگهایت بچکد و حرکت کند و یادت بیاید که سال ها از مرگ او می گذرد و تو تنها برای استخوان هایش آه می کشی.
این عکس بالای سرم به دیوار آویخته شده. چشم از او بر می دارم و نگاهم روی کاغذ ثابت می ماند. اشیا روی کاغذ در ذهنم حرکت می کنند و بالا می روند. از سمت راست به سمت چپ می آیند و خطی که مابینشان است را نادیده می گیرند.گیتار با تستر ترکیب می شود،انگشتر فیروزه ای مادرش با روبالشی های صورتی.
با صدای بلند می گوید پرنده ها مال من قفس مال تو. در عوض می توانی آن طوطی های هلندی که دوستشان داری را بخری.سطر آخر را که می خواند بلند می شود. از آشپزخانه آبجو می آورد و یک نفس سر می کشد.احساس می کنم کسی آن دورترها ایستاده و از ما عکس می گیرد. چشمانم را می بندم و می شمارم. یک دو سه چهار.به آبجوی پنجم که می رسد همه چیز مال من می شود.
این بار منتظر صبح نمی شوم که مستی اش بپرد و دوباره مرا کنار خود ببیند و یاد ورقه ای بیفتد که هزارها کپی از آن گرفته است.
میان شیشه های رنگی و دود سیگار گم شده ایم. می خواهم بلند شوم. دستش را روی دستم می گذارد و با دست دیگرش آبجو اش را سر می کشد.دستم را که مال خودم است بیرون می کشم. روی میز دنبال در نوشابه می گردم. دستم را مشت می کنم و بی آنکه نگاهش کنم از او دور می شوم. با تمام وجود می دوم تا نتواند به من برسد. این جا که می رسم زندگی ام حرکت می کند. من در عکس ها به شکل سایه در می آیم و محو می شوم.
برای آخرین بار ساختمان را نگاه می کنم. به پرده های سفید که اگر می خواستم مال من می شد.
در نوشابه را در دستم فشار می دهم آن قدر که دندانه هایش پوستم را لمس کند؛ یک چیز باارزش که می تواند دوستم داشته باشد حتی می تواند گریه کند.
از خیابان رد می شوم و جای خود را در عکس ها خالی می گذارم.
1386
چاپ شده در مجله شوكران شهريور 87

نقطه بي نام | نگار تقي زاده

2009-01-04T03:23:00.002+03:30

مرد صبحانه را که خورد به طبقه بالا رفت. باد بوی چمن خیس و بوی شیر تازه را با خود به اتاق می آورد. روی تخت دراز کشیده و به سقف چوبی خیره شده بود. صدای پرنده ها و صدای زنگوله بزهایی که مشغول چرا بودند به گوش می رسید. احساس عجیبی داشت، چیز غریبی درونش بود که آنرا نمی شناخت. نزدیک چند روز بود که این حس را داشت و لحظه ای رهایش نمی کرد. صبح که با همین حال از خواب بیدار شد تصمیم گرفت هر چه که اطرافش هست را از چشم بگذراند و آن چیز غریب که بین آنها پنهان شده و خود را نشان نمی دهد، پیدا کند. از اتاق خواب شروع کرد . کمد را باز کرد . به لباسهای خود و همسرش نگاهی انداخت. کفشهای کهنه ای که گرد رویشان نشسته بود را از زیر تخت بیرون آورد. کفشهای پدرش بود. دلش می خواست پاهایی که زمانی داخل آنها بود را به آغوش بکشد. بندشان را محکم کرد و دوباره زیر تخت گذاشت.پله ها را پایین رفت،به عکس هایی که روی دیوار پذیرایی بود نگاه کرد. عکس های بچه ها و همسرش و عکس سیاه و سفید پدرش که همان کفش ها را به پا داشت.فکر کرد شاید علت پدرش باشد.چون ماه بعد نزدیک ده سال بود که مرده بود. هر سال نزدیکیهای سالروز مرگش غمگین می شود تا آنروز فرا برسد و بگذرد. انگار که پدرش را به دوش گرفته باشد و با خود حمل کند و بعد از روز موعود او را از روی دوشهایش بردارد. حتی با فکر کردن به پدرش انگار برای اولین بار بود که مرگ او را باور می کرد و آنرا حس می کرد. به زیر زمین رفت. یخچال را باز کرد. داخل کابینت ها را نگاه کرد ولی همان حس با او بود. نه زیاد می شد و نه کم. هیچ ریتم خاصی نداشت. نمی توانست آنچه که از درون آزارش می داد را بیان کند یا برایش اسمی انتخاب کند. فقط سنگینی اش را احساس می کرد. مثل نقطه ای بود که می توانست دست رویش بگذارد و ضربان نبضش را احساس کند.سیگاری روشن کرد. کنار پنجره ایستاد. همسرش را دید که از کنار گلهای آفتابگردان گذشت. پیرهن زردی تنش بود که دایره های سیاه داشت و کلاه حصیری که باد روبانش را به حرکت در می آورد. اولین بار بود که همسرش را از دور تماشا می کرد. لحظه ای دلتنگ شد. خواست اسمش را صدا کند. پنجره را باز کرد، صدایش کرد ولی زن نشنید. دور شدنش را تماشا کرد که به صورت نقطه ای کوچک در آمد.
تا شب به تمام چیزهایی که باعث آزارش می شدند فکر کرد. ولی به نظرش هر چه دقیقتر می شد از آن فاصله می گرفت. وقتی شامش را خورد از جایش بلند شد. نمی خواست به طبقه بالا برود و دراز بکشد.کلاهش را سر گذاشت و بیرون رفت.وقتی همسرش صدایش کرد برگشت و به چشمانش نگاه کرد. آن لحظه جوابی نداشت. به سمت جنگل راه افتاد . خانه ها را پشت سر گذاشت.ماه از میان شاخه های درختان دیده می شد. باد که لای برگهای درختان می پیچید شبیه صدای انسانهایی می شد که با هم پچ پچ می کردند. پایش به سنگی خورد با دستش آنرا لمس کرد و رویش نشست.وقتی باد آرام گرفت ناگهان یاد خواب چند روز پیش افتاد. برایش عجیب بود که به آن فکر نکرده بود. سعی کرد خوابش را کامل تصویر کند. نمی دانست چه چیزی باعث شده که در آن شب به جنگل برود و در تاریکی روی آن سنگ بنشیند. انگار صحنه را چیده و او را برای بازی انتخاب کرده بودند. در خواب هم به جنگل رفته و روی آن سنگ نشسته بود.ناگهان آن حس رنگ باخت و جایش را به ترس داد. طوریکه در آن هوای خنک بدنش به لرزه افتاد.مثل اینکه تازه متوجه تاریکی شده بود. چشمانش جایی را نمی دید. حتی شک می کرد که چشمانش باز باشد. از ترس شروع به دویدن کرد.نفس نفس می زد.وقتی زمین خورد بقیه خواب را به یاد آورد.در خواب با تمام سرعت می دوید و از سیاهی دور می شد. چراغ خانه اش را می دید و فریاد می کشید خاموش نشو، خاموش نشو. ولی نور کوچک و کوچکتر می شد و به شکل نقطه ای در می آمد.
کنترل خود را از دست داده بود و نمی توانست بدود. به نظرش راه طولانی می آمد.پشت سر هم زمین می خورد. عرق سردی بدنش را فرا گرفته بود. دلش می خواست چشمانش را ببندد با این که در تاریکی هم جایی را نمی دید. به همسرش فکر می کرد که بچه ها را خوابانده، کنار گلهای آفتابگردان ایستاده و منتظر اوست. با تمام سرعت می دوید. چشمانش انتظار چراغهای خانه را می کشید که با دیدن آن فریاد بکشد خاموش نشو خاموش نشو.
1386
چاپ شده در مجله رودكي آبان 86

مرد پارچه اي | نگار تقي زاده

2009-01-04T03:18:00.002+03:30

"زنها باید به چیزهای خوب فکر کنند"

هنوز هوا تاریک بود که زنها از کوه پایین آمدند . فانوسها در دستانشان تاب می خورد . دستهای همدیگر را گرفته بودند و پشت سر هم حرکت می کردند. از سراشیبی کنار جاده پایین رفتند تا به گورستان رسیدند. هوا کم کم روشن می شد که رسیدند. فانوسها را روی گور ها گذاشتند. از اطراف هیچ صدایی شنیده نمی شد گاهی، صدای باد بود که در کوهها می پیچید .
با روشن شدن هوا درختان شکسته و بی برگ بیشتر به چشم می خورد. هر یک از آنها کنار یک گور نشسته و دعا می خواندند. بعد از دعا، آب روی گورها ریختند و چندین بار شستند. یکی از زنها از داخل زنبیل گلها را بیرون آورد و د ست به د ست گرداندند و روی گورها گذاشتند.
چند گور و تعدادی گل مصنوعی ، جزو چیزهایی بود که برایشان باقی مانده بود. زنی که پیرهن سفید تنش بود برای زنها حرف می زد وآنها چشمانشان را بسته بودند. زن مثل همیشه وقتی می خواست برایشان حرف بزند به تک تک آنها نگاه می کرد، به چهره های معصوم وبی گناهشان که گرد و غبار گرفته بود و هر کدام در انتظار جمله ای بودند که آنها را آرام کند .زن گفت: جنگ تمام می شود، در ختان شکوفه می کنند، زنده ها جان می گیرند و برای مرده هایشان گریه نمی کنند. خانه ها را از نو می سازند قاب عکسها را از روی دیوار بر می دارند و پنجره ها را باز می کنند.
یکی از زن ها با اشاره زن لاغری را که کنار سنگی ایستاده بود به دیگران نشان داد. زن موهای کوتاه نامرتبی داشت انگار با عجله و با قیچی ای که تیز نباشد موهایش را کوتاه کرده بود. زن پیرهن سفید گفت:
:کاریش نداشته باشین
زن جوان به طرف یکی از گورها رفت.همین که خواست بنشیند زن گفت: اینجا نه، چند دفعه بهت بگم.
کنار هر گوری می رفت زن ها یا اشاره می کردند یا با دست هلش می دادند و او را دور می کردند. زن جوان رفت و همان جای قبلی ایستاد. زن پیرهن سفید بلند شد، بقیه هم بلند شدند. همین که راه افتادند زن مو کوتاه به طرف گورها دوید
زن پیرهن سفید که اندام نسبتا درشتی داشت دست او را گرفت و دنبال خود کشاند.
زن جوان شروع کرد به گریه کردن . صدای عجیبی داشت بیشتر شبیه ناله بود . او را دنبال خود می کشید ولی او پا فشاری می کرد. هر جا سنگی را می دید پایش را به آن بند می کرد و زمین می خورد ولی زن دوباره دستش را می گرفت و با خود می کشید.
زنها دستهای همدیگر را گرفته بودند واز تپه بالا می رفتند . فانوسهایشان خاموش بود . یکی از زن ها که جلوتر از بقیه بود آواز می خواند و بقیه زیر لب زمزمه می کردند. بعضی اوقات زن جوان هم با همان صدای عجیبش با آنها می خواند.
زن سفره تمیزی روی میز انداخت یکی از پایه های میز شکسته بود. هر کس هر چه داشت روی میز گذاشت، آنقدر زیاد نبود که به پایه شکسته میز فشار آورد.
زنی که پیرهن سفید تنش بود نان را تقسیم کرد و شیر را در کاسه لعابی ریخت، کاسه د ست به د ست گشت و همه مقداری از آن خوردند غیر از زن جوان که چیزی نخورد.زن گفت: بذار رو میز، هر وقت گشنش بود می خوره .
یکی از زن ها با صدای غمگینی آواز می خواند و بقیه گوش می کردند . اشک چشمانشان را پر کرده بود ،همان آوازی بود که وقتی با مردها در مزارع کار می کردند می خواندند. شخم می زدند، خوشه های گندم را دسته دسته می کردند و روی هم کپه می کردند و همین آواز را می خواندند.
بعد جنگ شد . تمام مردان ده به جنگ رفتند . هر بار که بر می گشتند از تعدادشان کم می شد . بدون دست، بدون پا می آمدند و بعضی اوقات جنازه مردان ده را همراه خود می آوردند می گفتند: وصیت کرده در ده خودش دفن کنیم.
از میان تمام مردان ده تنها یک مرد بر نگشت. وقتی زن جوان فهمید که دیگر بر نمی گردد دیوانه شد . داشتن یک گور و یک مرد مرده بهتر بود از اینکه هیچ وقت بر نگردد.
چندین بار او را روی گور شوهرشان دیده بودند و کتکش زده بودند ولی بعد دلشان به حالش سوخته بود. فانوسها را یکی بعد از دیگری خاموش کردند همه جا تاریک بود ماه بالای سرشان می درخشید و فقط صدای زن بود که غمگین تر از قبل آواز می خواند.
زن جوان بلند شد و شروع کرد به دویدن.نمی توانست کنار آنها بنشیند و گریه کند.تمام آنها یک چیز مشترک داشتند و فقط او بود که مرد نداشت. حتی اگر مرده باشد. زن پیرهن سفید گفت: باید کاری کنیم.
زنها فانوس ها یشان را روشن کردند . به همدیگر نگاه کردند می ترسیدند مرده ها یشان را با او سهیم شوند. زن جوان بالای تپه نشسته بود و ماه را تماشا می کرد. دلش می خواست با ماهی که بالای سرش ایستاده حرف بزند، ماهی که او را تماشا می کرد و یا او را نمی دید.
زنها در اتاق کم نور نشسته بودند و فرش می بافتند.یکی از زن ها با صدای بلند می گفت و بقیه می با فتند. دستهایشان آنقدر سریع حرکت می کرد که در تار و پود فرش گم می شد. موشک ها از بالای سرشان رد می شدند و هر بار قسمتی از ده ویران میشد.زن سکوت کرد دستهایشان لحظه ای آرام گرفت. دوباره خواند و دستها با همان سرعت قبلی حر کت کردند. زن جوان جیغ می کشید و مدام تکرار می کرد: یک رج سیاه یک رج سیاه.
بعد تب کرد . همان روزها بود که فهمیدند دیگر نمی تواند حرف بزند.
هر شب از خواب بیدار می شد و پا برهنه تا بالای تپه می دوید و با صدای عجیبی ناله می کرد . همه فرشها نیمه تمام ماند و خاکستر شد.
زن به سمت اتاقکی رفت که سقف را با نایلون پو شانده بودند. زنها دنبالش رفتند و فا نوسها را به دیوار آویزان کردند. زن گفت: باید براش یه مرد بدوزیم.
همه با تعجب او را نگاه می کردند، منتظر بودند تا بقیه حرفش را بگوید. از یکی از زنها خواست که بیرون بماند و مراقب باشد تا زن جوان داخل نیاید. زن گفت: هر چه پارچه دارید با خود بیا رید.
زنها هر کدام بقچه ای را باز کردند و چند تکه پارچه ای را که داشتند آوردند. زن گفت: اینا کافی نیست.
نمی توانستند گاو را بفروشند. همین یکی برایشان باقی مانده بود و چیز بدرد بخوری نداشتند تا آن را بفروشند و پارچه بخرند. زن پیرهن سفیدش را در آورد و گفت: هر چه دارید پرش کنید.
مرد پارچه ای را دوختند. با این که هیکل یک مرد را نداشت. دور تا دور آنرا نخ بستند. آنرا وسط اتاق گذاشتند و همدیگر را نگاه کردند. یکی از زنها گفت: اگه باور نکنه.
گفت: شما چیزی نگید . حرف شما رو باور نمی کنه . خودم بهش می گم.
زنها دراز کشیدند و به سقفی که از آن ستاره ها دیده می شد خیره ماندند. شاید به زن جوان فکر می کردند یا به سرنوشتشان.
زن گفت: بهتره بخوابیم. صبح زود باید بیدار شیم.
ولی هیچ کدام چشمهایشان را نبستند و به آسمان و ستاره ها خیره ماندند. زن پیرهن سفید همان دعا را خواند .هیچ وقت سطر آخر را برای زنها نخوانده بود. آنهم قسمتی از وجودش بود که با او زیر خاک دفن شده بود.
جنگ تمام می شود . درختان شکوفه می کنند. زنده ها جان می گیرند و برای مرده هایشان گریه نمی کنند. خانه ها را از نو می سازند قاب عکسها را از روی دیوار بر می دارند پنجره ها را باز می کنند. ای کاش باد بهانه نباشد برای تکرار همه اینها.
1385
چاپ شده در مجله رودكي تير 86

خيابان | نگار تقي زاده

2009-01-04T03:06:00.002+03:30

پنجره اتاق را باز کرده بودم. باد ملایمی می وزید و پرده توری به آرامی تکان می خورد. همسرم خوابیده بود و من سیگار می کشیدم. از خیابان صدای جیغ و داد شنیدم . لحاف را پس زدم و بیرون را نگاه کردم.چند مرد دنبال زنی بودند. زن به پنجره و درهای بسته نگاه می کرد و فریاد می کشید.زن را دیدم که وارد ساختمان شد. در ساختمان همیشه باز است.به طرف در ورودی رفتم و گوشم را به در چسباندم . صدای بچه هم می آمد که گریه می کرد. زن با مشت و لگد به درهای بسته می زد و بالا می آمد. صدای مردها را نمی شنیدم. ما طبقه آخر بودیم. در یک آن آرزو کردم که مردها سر برسند و او به طبقه آخر پا نگذارد. در همین حین چنان لگدی به در زد که قسمت راست صورتم درد گرفت. صدای زنم را از اتاق خواب شنیدم که گفت: چی شده؟
گفتم : هیچ چی ، بخواب عزیزم حتماً خواب دیدی.
ضربه دیگری به در زد، صدای بچه هم بلند شد . با تمام قدرتش به در می زد. زنم متعجب نزدیک آمد گفت: کیه، چرا درو باز نمی کنی؟
گفتم: تو ماجرا رو ندیدی چند نفر دنبالشن . اگه درو باز کنیم.
زنم با عصبانیت گفت: برو کنار ببینم کیه.
جلویش را گرفتم و خود را به در چسباندم. طوریکه با هر ضربه ،تمام تنم به لرزه می افتاد. حتما زن از آن طرف صدایمان را شنیده بود که با جیغ و داد می گفت: تو رو خدا کمکم کنین . تو رو خدا نذارین منو بکشن.
گفت: مگه نمی شنوی چی میگه برو کنار.
گفتم: باشه باشه، ولی نذار بیاد داخل.
همین که خواست در را باز کند دستم را روی دستش گذاشتم که می خواست دستگیره را پایین بیاورد گفتم: تو دردسر می افتیم، میبینی هیچ کس درو باز نمیکنه.
در را باز کرد چراغ را روشن کردم . موهای سیاهش از دو طرف چارقدش بیرون زده بود؛ و بچه ای که به کمرش بسته بود آنقدر گریه کرده بود که رنگش به کبودی می زد. زن خواست داخل شود؛ بازویم را به لنگه در چسباندم . زن از آن طرف هل می داد و زنم از طرف دیگر بازویم را می کشید. صدای مردها را شنیدیم که با احتیاط بالا می آمدند .
زن گفت: تو رو خدا بذارین بیام تو.
زنم گریه می کرد و با مشت و لگد به جانم افتاده بود. من هم مثل دیوار مقابل آن دو ایستاده بودم. چراغ راه پله که خاموش شد خواستم در را ببندم. احساس کردم چیزی از زیر بازویم سر خورد. نمی دانستم که زنم بیرون رفته یا آن زن داخل آمده .چراغ که روشن شد زنم را دیدم که در را ه پله ایستاده است. با موهای آشفته و چهره ای که از ترس و خواب عجیب به نظر می رسید. حالا هردو سعی می کردند داخل بیایند . سر یکی از مردها را دیدم که از نرده های راه پله ما را نگاه می کرد. به عقب برگشت و اشاره ای کرد. چراغ دوباره خاموش شد . صدای پایشان را شنیدم که بالا می آمدند. دستم را از لنگه درجدا کرده، زنم را داخل خانه کشیدم. تا خواستم در را ببندم زن گفت: تو رو خدا بچه ام رو بگیرید.
زنم شروع کرد به داد و فریاد کردن. در را بستم و قفل کردم. چراغ را روشن کردم. زنم که ترسیده بود در آغوش گرفتم ولی یکجا بند نمیشد. سرش را به سینه ام فشار دادم و دستم را پشت سرش گذاشتم. هق هق گریه هایش شروع شد. از بیرون دیگر صدایی نمی آمد. جرات نکردم در را باز کنم و به راه پله نگاهی بیاندازم. زنم را به اتاق خواب بردم . چند قرص آرام بخش خورد. هر بارکه از خواب بیدار می شد می گفت: اگه راست گفته باشه، اگه کشته با شَنش، بچه اش، کاش بچه اش...
سرش را آرام روی بالش گذاشتم و لحاف را رویش کشیدم. گفتم: تو اینارو نمی شناسی، من هر روز با اینا سر و کله می زنم. مطمئنم که یه نقشه بوده .

همسرم خوابیده بود. سیگاری روشن کردم. باد ملایمی می وزید و پرده توری به آرامی تکان می خورد. از خیابان هیچ صدایی نمی آمد.
1386
چاپ شده در مجله رودكي نوروز87

كت | نگار تقي زاده

2009-01-04T03:01:00.002+03:30

برای ج. آ.

زن از پله‌های اداره بالا رفت. دامن قرمز رنگی تنش بود با شال صورتی كه گل های سفيد داشت. كت مردانه قهوه‌ای رنگ دستش داشت. جلوی اتاق معاون ايستاد، در زد و وارد شد. مرد جوانی پشت ميز نشسته بود. نگاهی به او نكرد گفت:لطف کنید بعداً بياين الان وقت ندارم.
زن خواست بگويد: منم، نگاه كن. ولی مرد بلافاصله گفت:‌در را هم ببنديد.
زن پشت در نشست و با خود گفت هنوز هم عوض نشده. لباس های رنگی‌اش در سفيدی برف بيشتر به چشم می‌زد با اين كه سردش بود ولی كت را تنش نكرد فقط دست هايش را زير كت به هم فشرد.
زن روی تخت دو نفره دراز كشيد و كت را كنارش خواباند، گاهی دستش را رويش می‌كشيد و حرف می‌زد. برف آرام آرام تمام زمين را پر می‌كرد. صدای كلاغها را می‌شنيد كه روی پشت بام نشسته‌اند و قار قار می‌كنند.
زن از پله‌های اداره بالا رفت و جلوی در ايستاد ولی قفل بود. شاید بوی عطرش در راهرو مانده بود که سرش را برگرداند ديد سوار آسانسور می‌شود. صدايش كرد ولی نشنيد. پله‌ها را تند تند دويد؛ او را ديد كه از در خروجی بيرون رفت و سوار ماشين شد. چند بار پشت سر هم صدايش كرد ولی نشنيد. هوا سرد بود و كت را محكم بغل كرد. شب که شد كت را از جا رختی بيرون آورد ديد چرک شده است ولی دلش نیامد بشورد. شايد نمی خواست بوی عطرش پاک شود.
صدای زن از اتاق خواب شنيده می شد كه درباره گلدان های زيبای كنار پنجره حرف می‌زد. می‌گفت بايد خاكشان را عوض كنم و از چيزهای ديگر حرف زد؛ از ناهار فردا و خريد كفش برای بچه‌ها... و بعد گريه كرد. اين بار دستش را روی كت نكشيد و گريه كرد.
زن دوباره از پله‌های اداره بالا رفت. در زد و وارد شد. مرد ديگری پشت ميز بود. سرش را بالا گرفت، زن می‌خواست بگويد: عشق من يا همسرم و يا هر اسم زيبای ديگر كجاست ولی گفت: او كجاست؟ مرد گفت: طبقه بالا ولی همينطوری نمی‌تونيد...
در را بست و يک طبقه بالاتر رفت. جلوی در، نگهبان ايستاده بود. زن گفت: فقط يک لحظه و خواهش كرد. مرد كنار رفت و زن وارد شد.
پشت ميز نشسته بود و قهوه می‌خورد و از پنجره بيرون را تماشا می‌كرد. زن پاهايش را جفت كرد؛ پاهای لاغرش زير دامن قرمز رنگ می‌لرزيد. مرد برگشت و گفت: كارم داشتی؟
زن دلش می‌خواست تمام حرف هايی را كه هر شب برايش می‌زد را بگويد ولی فقط گفت: كتت پيش من جا مانده.
1385
چاپ شده در مجله شوكران اسفند 86

تكه هاي پيانو | نگار تقي زاده

2009-01-04T02:51:00.002+03:30

از سنگفرش خیس خیابان می گذرم. از کنار بوتیک های شیک وگران.دیگر نیازی نیست به آن پالتوهای خزدار که می گویند از پوست روباه است غبطه بخورم. از شیشه رد می شوم؛ هر کدام را که دوست داشته باشم تنم می کنم. هنوز کفش های سفید که خالهای سیاه دارد پشت ویترین است. به خود گفته بودم روزی آنها را خواهم خرید و حالا به پا دارم. مرد سیگار فروش که سیگارم را از او می خرم بساط اش را مرتب می کند.مثل همیشه دستانش را لای پاهایش گذاشته؛ چند ساعت دیگر می آیم و سیگار می خرم و آن طرف خیابان که مجسمه دارد می ایستم. همه چیز از این جا شروع می شود و تمام می شود. مردم می آیند و می روند. می خندند و دور می شوند. وقتی چشمشان به من و دوستانم می افتد خنده هایشان رنگ می بازد. گاهی با آنها می روم.نمی دانم در چهره هایشان چه چیزی نقش می بندد. آنگاه که ما را می بینند میان خطوط صورتشان چه چیزی شکل می گیرد. از وجودشان عبور کرده و به درونشان نفوذ می کنم. جایی که مویرگها وجود دارد. داخل خونِشان. چه چیزی آنجا هست که میل به نگاه داشتنم دارد؟ گرم می شوم خود و دنیا را فراموش می کنم. ولی لحظه ای طول نمی کشد.با تلنگر دوستم به خود می آیم. از دو طرفِ لبانم می گیرد و می کشد تا بخندم. بقیه نگاهم می کنند و با صدای بلند می خندند. گاهی احساس می کنم مجسمه بر می گردد و ما را تماشا می کند. سیگاری روشن می کنم . زنی با پالتو پوست از کنارم می گذرد. همان که حالا به تن دارم. صدای کفشهایش که نرم و آهنگین روی سنگفرش قدم بر می دارد را با چشمان بسته گوش می کنم. هر قدمی که بر می دارد مثل نت می ماند. سکوتی که مابین قدمهایش است مثل این که نت قبل و بعد را بهم وصل می کند. در طول خیابان را ه می روم تا پاهایم یخ نزند. جوراب ام نخ نما شده است. مردی که از کنارم می گذرد را می شناسم. همیشه با او می روم تا انتهای خیابان. جایی که دیگر مجسمه دیده نمی شود. از نرده ها می گیرم و بالا می روم. آسمان هم با من می آید. تا جایی که پنجره ها بسته است و پرده های زرشکی آنرا پوشانده است. وسایلم را همانجا می گذارم. کیفم، پالتو ام، کفشهایم و...
شب آهسته پیش می آید. او را می بینم که پشت پنجره ایستاده و می خواهد داخل بیاید. چشمانم را که می بندم داخل می آید و بالای سرم می ایستد. بعد کوچک و کو چک تر می شود؛ به شکل نقطه ای در می آید و محو می شود.
وسایلم را بر می دارم و بیرون می روم.در راه پالتو را تن می کنم. به سمت مجسمه راه می افتم. جایی که هر شب آنجا می ایستم. دوستانم با ماژیک سیاه اسمشان را در نقاط مختلف آن نوشته اند. سیگار را که از کیف بیرون آوردم باران شروع شد. با شدت تمام می بارید. کفشها پاهایم را می فشرد. پشت پاهایم تاول زده بود. داخل مغازه عطر فروشی رفتم.کفشها را در آوردم و مالش دادم. دلم می خواست باران هر چه زودتر بند بیاید. دو مرد داخل آمدند. گفتم که حوصله نداشتم. چند عطر داخل کیفم گذاشت و گفت: زیاد طول نمی کشد. یکی از دوستانم به شیشه زد. لبانش را به شیشه بخار گرفته چسباند. لبانش تکان می خورد ولی متوجه نمی شدم چه چیزی می گوید. وقتی بیرون آمدیم کلاهم را سر گذاشتم و بی آنکه نگاهش کنم دور شدم. می دانستم اگر بر گردم او را همانجا می بینم که لبانش هنوز تکان می خورد.از پله ها بالا رفتیم او جلو می رفت، من وسط، دو نفر دیگر هم عقب بودند. در باز شد و پرده های زرشکی را دیدم. پالتوام را آویزان کردم. کفشها را که دستم بود گوشه ای گذاشتم. برای لحظه ای احساس کردم تمام رویاها از وجودم پر کشیدند. و تنها حقیقت بود که داخل اتاق بود. و می بایست آنرا لمس می کردم. مثل جسم سخت و بزرگ که لحظه به لحظه بزرگتر می شد.
دلم می خواست کسی برایم پیانو می زد. این اولین بار بود که آرزو می کردم پنجره ها را باز کنم و برای همه آواز بخوانم. احساس می کردم تکه ای از من هنوز زنده است . تکه ای که هیچ کس آنرا ندیده و نتوانسته لمس کند. آن تکه از پیانو درونم بود. بالا و پایین می رفت و اوج می گرفت. تکه ای که می شد با آن قطعه ای زیبا نواخت.
انگار که خواب بودم. خواب می دیدم کلاویه های پیانو روی دریا پخش شده اند. هوا طوفانی بود . دست پیش می بردم تا آنها را از روی آب جمع کنم. هر کدام به سمتی می رفتند؛ به هم می خوردند و قطعه های ناهنجار می ساختند.گوشهایم را آب گرفته بود. آرام آرام وجودم از آب پر می شد. چیزی حس نمی کردم. صدایی نمی شنیدم.انگار مرا داخل نایلون مشکی گذاشته بودند. روی دریا شناور بودم.نایلون پاره شد و از خواب پریدم. چشمانم که باز شد خود را کنار مجسمه پیدا کردم. بدون هیچ لباسی رهایم کرده بودند. تنم بوی عطرهای مختلف را گرفته بود. چشمانم همه جا را سفید می دید. بار آخر که چشمانم را باز کردم مجسمه را دیدم که به من خیره شده بود. پاهایم را تا زیر شکم جمع کردم. باران بدنم را به ضرب گرفته بود. سر می خورد و پیش می رفت تا جویی که کنار خیابان بود.وقتی چشمانم بسته شد احساس کردم بدنم آرام آرام ترک بر می دارد؛تکه تکه می شود. چشمانم، پاهایم، دستانم.
هر تکه که جدا می شد و روی زمین می افتاد مثل نت هایی بود که می خواستند کنار هم قطعه ای که تا بحال نشنیده بودم را بنوازند.دستانی که بسویم دراز شده و تکه های جدا شده را نشان می دهند را می بینم.
همه آنجا ایستاده و تمام تنم را می بینند به جز آن تکه کوچک. دستشان از وجودم رد می شود و مرا آنجا پیدا نمی کنند.
1386
برنده جايزه راديو تهران مقام سوم

سال هاي گمشده | نگار تقي زاده

2009-01-04T02:43:00.002+03:30

پشت پنجره نشسته ام و او را مي بينم كه لباس سياه به تن دارد و نا مه اي مي خواند. علاقه مند به پوشيدن لباس هاي تيره نبود. گاهي بر مي گردد و به اين پنجره نگاه مي كند ولي تصويري در آن نمي بيند كه برايش آشنا باشد.
وقتي جنگ تمام شد مقابل خانه مان اتاقي اجاره كردم. با وجود سال ها دوري هنوز هم بوي آن را احساس مي كنم. بارها تصميم گرفته ام نامه اي برايش بنويسم يا مقابلش ظاهر شوم. ولي پيش خود مي گويم ديگر نمي توانم او را بيش از اين غمگين و افسرده كنم. شايد او ديگر به اين دنياي جديدش
خو گرفته،دنيايي كه لباس سياه و انتظار را براي او رقم مي زند.
فقط مادرم مي داند كه بر گشته ام. هر دو به عكس هم نگاه مي كنيم و صداي همديگر را از تلفن مي شنويم.بغض كرده ولي نمي خواهد صداي گريه اش را بشنوم. با اين كه حرف هايش را بارها تكرار كرده با تمام وجود گوش مي دهم. لحظه اي مكث مي كند و مي گويد: از وقتي رفته بودي راديو هميشه روشن بود .شب ها كنار بالشم مي گذاشتم. منتظر مي ماندم كه اسمت را بشنوم. گاهي اسمت همان بود ولي فاميلي فرق مي كرد.
به نشانه ها توجه مي كرد.به وسايلي كه عمدا برايم مي فرستاد. ولي نه نشانه اي از من ديده و نه شنيده بود.
پشت تلفن صدايش مي لرزد مي گويد: هنوز باور نمي كنم زنده اي.
گاهي نصفه هاي شب زنگ مي زند و مي خواهد مطمئن شود كه خواب نمي بيند. حالا من خواب مادر را مي بينم و به اميد صداي زنگ تلفن بيدار مي شوم. ولي هيچ صدايي نيست جز سكوت مرگبار. مثل بذري كه همه جا پاشيده باشند. بعد از سال ها شنيدن صداي توپ و تفنگ اين سكوت آزارم مي دهد. سيگاري روشن مي كنم و منتظر مي مانم. پرده را كنار مي زند و روي صندلي مي نشيند. شب ها روي آن صندلي كتاب مي خواند. حالا نامه اي را مي خواند كه به گمانم من برايش نوشته ام. نامه اي كه تنها رابط ميان ماست.
وقتي سرش را بر مي گرداند دلم آشوب مي شود. با اين كه صورتم سوخته و يك دستم را از دست داده ام، حس هايم هنوز همان است. وقتي نامه را تمام مي كند مدتي به اين پنجره خيره مي ماند. دلم مي خواهد اسمش را صدا كنم و مانع از رفتنش بشوم. گاهي چنان نيرويي در خود احساس مي كنم كه به نظرم مي توانم فضاي خالي بين دو مسير را بدون افتادن طي كنم.
وقتي پرده را پايين مي كشد سايه ها پشت پرده به حركت در مي آيند.گاهي كوچك مي شوند، گاهي بزرگ.
اين روزها مرز بين خواب و بيداري را گم كرده ام. نمي دانم كسي كه در اين اتاق نشسته من هستم يا كسي جز من. لحظه اي كه مي گذرد واقعيت دارد يا نه؟ اتفاقاتي رخ مي دهد كه سال ها پيش برايم افتاده و آنرا قبلا تجربه كرده ام. ساعت ها صداي دوستانم را مي شنوم و با آن ها حرف مي زنم؛ به خود مي آيم و مي بينم كه كسي نيست. ولي فضا سنگين است حتي مي توانم بويشان را احساس كنم. چيزي سنگين در فضا است كه هر آن احتمال دارد مرا در خود فرو ببرد. وقتي تنهايي و درد عذابم مي دهد و سايه ها اطرافم مي چرخند مادر را مي بينم كه از تاريكي بيرون مي آيد و چيزي مثل نور كوچك بين دست هايش دارد.
1387
چاپ شده در مجله گلستانه شماره 92

كابوس | نگار تقي زاده

2009-01-04T02:00:00.002+03:30

كتش را برداشت و در را محكم بست. مثل اين كه ترسي تا آخرين سلولهاي مغزم رخنه كرد و شكافي لابه‌لاي پوستم كند تا ترسم ، تمام بدنم را پر كند... لقمه‌اي كه دستم بود روي ميز گذاشتم...
- يعني همه چيز تمام شد. چشمم گوشه‌اي از شكاف ديوار را كه خطي موهوم را شكل مي‌داد دنبال كرد. تمام حرفهايي كه شنيده بودم راست بود. او مرد زندگي نبود. او هيچ وقت نمي‌تواند روي پاهاي خودش بايستد. حتماَ پيش مادرش رفته و مثل گربه‌اي كه ناز مي‌كند خودش را به پاهاي او چسبانده. از دانستن تمام اين‌ها ديوانه مي‌شدم. شايد هم پيش آن دختر رفته. هماني كه روزهاست عقل و هوش را از او گرفته و سرش را روي زانوهايش گذاشته و آرام اشك مي‌ريزد و او هم موهايش را نوازش مي‌كند. از شدت درد سرم را به ديوار كوبيدم. مزه ي لزجي را احساس كردم. خون شيطنت مي‌كرد ولابه‌لاي چشمهايم مي‌رقصيد. به آينه نگاه كردم. شبيه زن هسمايه قبلي‌مان شده بودم. همان كه شوهرش را كشته بود و صورتش خوني بود. ديوانه‌وار در كوچه‌ها مي‌دويد و مي‌گفت: اون ديگه نمي‌تونه نفس بكشه. اون ديگه نمي‌تونه دست رومن بلند كنه.... و با صداي عجيبي مي‌خنديد وقتي مرا ديد به طرفم آمد و بغلم كرد. ترسيده بودم و مادم به زور مرا از دستش گرفت. چند شب خواب او را مي‌ديدم كه به سراغم مي‌آمد و مي‌خواست من را بكشد و من هر بار با جيغ بيدار مي‌شدم و مادرم مرا بغل مي‌كرد و تا صبح دستش را مي‌فشردم تا مطمئن شوم كه هنوز كنارم خوابيده‌ست.
نه، نمي‌گذارم كسي، زندگي‌ام را خراب كند، اگر شده هر دو تاي آنها را مي‌كشم. با چاقو مي‌كشم. همان چاقويي كه در باغچه ي حياطمان خوني زير خاك دفن شده، من از پدرم مي‌ترسيدم او سر مرغها را جلو چشمم مي‌بريد و وقتي از شدت ترس به درخت تكيه‌ مي‌دادم قطره‌اي از خون را به پيشاني‌ام مي‌ماليد و زيرلب چيزي مي‌گفت. تمام حياط پر مي‌شد از پرهاي رنگي و سرهاي بريده‌اي كه كنار هم رديف مي‌شدند. بعد از آن من، آن چاقوي خوني را زير خاك دفن كردم و پدرم تمام سال دنبال آن چاقو گشت. هر شب خواب آن چاقوي خوني را مي‌بينم كه زير خاك دفن مي‌كنم ولي دوباره از زير خاك بيرون مي‌آيد. من زمين را با دستهايم مي‌كنم و يكي‌يكي آنها را خاك مي‌كنم ولي هر بار زيادتر مي‌شوند. زياد... زياد... اگر آنها را با دستانم خفه كنم. آنوقت خون كبود دور گردنشان جمع مي‌شود و بعد كم‌كم سياه مي‌شود و چشمهايشان مثل وحشت‌زده‌ها خون سرخ دورشان را مي‌گيرد. شايد هم طناب بهترست. آنقدر فشار مي‌دهم كه ته صداي شكستن استخوانهايشان را بشنوم و دستهايشان كه براي كمك آمده‌اند اطراف شانه‌شان مچاله شود. طناب... چاقو .... چاقوي خوني .... طناب.
با صداي زنگ در از جايم پريدم. بي‌اختيار در را باز كردم. وحشت‌زده نگاهش مي‌كردم. در حاليكه ترسيده بود به طرفم آمد و دستم را گرفت. به طرف اتاق رفت و كيفش را برداشت و وقت رفتن لبخندي زد و گفت: زود برمي‌گردم... به چشمهاش نگاه كردم. راست مي‌گفت. دوباره رفت و در را آرام بست. اشكي ته چشمانم حلقه زد و در ميان صورتم غلت خورد.
- او جايي نرفته و هيچ چيز تمام نشده...

منتشر شده در جن و پري

سایه | نگار تقی زاده

2009-01-04T01:52:00.002+03:30

زن خوشحال وارد اتاق شد. اتاق کم‌نور بود. گفت: می‌تونم چراغ روشن کنم؟

مرد گفت: دارم کار می‌کنم.

چراغ را روشن کرد. مرد عینکش را برداشت و به او خیره شد. زن روی صندلی رو به مرد نشست و گفت: تازه نوشتم فکر می‌کنم خوشت می‌آد.

مرد دستش را لای کتاب گذاشت و به سایه زن که روی دیوار افتاده بود خیره شد. زن خواند. از آسمان آبی تا پرندگانی که در آن پرواز می‌کردند.

مرد با خود گفت: فردا ساعت هفت باید پروژه را تحویل بدم اگه تا صبح کار کنم...

زن به چشمان مرد نگاه کرد .به نظرش آمد حواسش پیش او نیست صدایش را یک پرده بلندتر کرد.مرد به موی سفیدی که لا به‌ لای موهای زن بود نگاه کرد و دوباره فکر کرد فردا هم وقت ندارم ماشین رو به کارواش ببرم. نگاهش از موهای زن سر خورد و روی کفش‌های راحتی زن ثابت ماند.

چطور بگم یادم رفته پالتوش رو به کدوم خشکشویی دادم.

زن آن قسمت از شعرش را می‌خواند که در مورد رنگ عشق بود سرخ یا سفید؟ زن لبخندی زد مرد نگاهش کرد زیر لب گفت: یادم باشد فردا قسط ماهانه را پرداخت کنم.

زن گفت: قشنگه نه؟

مرد گفت: چی؟

زن گفت: گوش نکردی؟

مرد گفت : چرا چرا کدوم قسمتش...

زن گفت: به نظر تو چه رنگی‌ست؟

مرد یادش افتاد که باید در گاراژ را رنگ کند.

زن گفت: سفید بهتر است نه؟

مرد با خود گفت زود چرک می‌شود. و به رنگهای تیره‌تر فکر کرد. زن بلند شد و مرد را بوسید.

مرد گفت: قهوه‌ای بهتراست.

زن با مهربانی لبخند زد. چراغ را خاموش کرد و در را بست.

20/9/1385

منتشر شده در جن و پري

سنگ كوچك | نگار تقی زاده

2009-01-04T01:42:00.004+03:30

یک

از پشت پرده‌ی توری سفید، آسمان با ابرهای کبود و خاکستری دیده می‌شد. باران قطره‌هایش را جابه‌جا روی شیشه پخش می‌کرد. مرد و دختر جوان کنار هم روی کاناپه نشسته بودند. دختر با صدای رعد و برق گفت: خدا کنه سیل نیاد.

مرد خندید. طوری‌که دختر دندان‌های زردرنگش را دید. گفت: سیل، نترس این یه بارون معمولیه.

چانه‌ی دختر را گرفت و گفت: مقنعه‌ات رو دربیار، می‌خوام موهاتو ببینم. دختر لبخندی زد و مقنعه را درآورد. موهایش بی‌حالت شده بود. مرد سیگار را گوشه‌ی لبش گذاشت چند بار پک زد، چشم راستش را بسته بود تا دود سیگار اذیتش نکند. دستش را لای موهای دختر کرد و موهایش را به هم ریخت. دختر چشمان درشت زیبایی داشت. مرد گفت: می‌دونی چشمات از تمام چیزهایی که داری قشنگ‌تره.

صدای زنگ خانه خنده‌ی هر دوشان را روی لب‌شان خشک کرد. مرد انگشتش را به نشانه‌ی سکوت روی لب دختر گذاشت. سیگار را خاموش کرد و به طرف در رفت. از چشمی نگاه کرد. سریع برگشت. دست دختر را گرفت و با خود به اتاق کوچکی برد.

گفت: همین‌جا بمون، هیچ صدایی نمی‌خوام بشنوم.

زنگ خانه چند بار پشت سر هم شنیده شد. مرد دوباره در را باز کرد و گفت: می‌فهمی هیچ صدایی.

دختر سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد. دهان مرد بوی سیگار ارزان می‌داد. در را بست و قفل کرد. دختر به اطراف نگاه کرد کیفش را بغل کرد و گوشه‌ی اتاق رفت. مقنعه را سر کرد. احساس عجیبی داشت. مثل زمانی که مادرش را در بازار گم کرده بود و فکر می‌کرد دیگر هیچ‌وقت او را نخواهد دید. کنار کمد بزرگی نشست. پاهایش را جمع کرد و به در خیره ماند. قبل از این‌که به این خانه بیاید نمی‌ترسید ولی حالا بیشتر از هر موقع دیگر می‌ترسید. از جایی که نشسته بود می‌توانست آسمان را ببیند. یک تکه ابر سفید مثل یک تکه کیک خامه‌ای به این طرف و آن طرف می‌رفت. لحظه‌ای نگذشت که ابرهای تیره آسمان را پر کردند، ابر کوچک و آفتاب را بلعیدند و هوا تاریک شد. باران با شدت بر شیشه می‌زد انگار که بخواهد داخل بیاید.از کناره‌های پنجره باران داخل اتاق سرازیر شد. جوراب‌های دختر آب را زود جذب کرد. دستش را روی فرش کشید. از ترس این‌که آب از زیر در بیرون نرود مانتو و مقنعه را درآورد. دگمه‌های مانتو را بست و لوله کرد،در باریکه‌ی کنار پنجره گذاشت. کمد را باز کرد هر چه دستش آمد پایین در گذاشت. اشیاء اطراف مثل سایه‌ای به نظر می‌رسیدند که در مه گم شده بودند. دوباره گوشه‌ی اتاق رفت. زیپ کیف را باز کرد، مدتی صبر کرد تا مطمئن شود کسی صدایش را نشنیده است. سیب گاززده‌اش را بیرون آورد. دهانش را باز کرد و سیب را لای دندان‌هایش گذاشت. دهانش را کمی بست تا دندان‌هایش در سیب فرو روند. ترس عجیبی داخل اتاق بود و دختر این را حس می‌کرد. اتاق کم‌کم شبیه برکه‌ای ترسناک می‌شد که جلبک‌های سبز از آن بیرون می‌آمد و اتاق را می‌پوشانید. باران با شدت تمام می‌بارید و خیال قطع شدن نداشت. دختر نمی‌دانست چیزهایی را که می‌بیند واقعیت است یا وهم و خیال است که به سراغش آمده. می‌ترسید اگر از جایش تکان بخورد آب یک‌باره بالا برود و مثل گرداب او را در خود فرو ببرد. بلند شد. تمام بدنش می‌لرزید. چند قدم برنداشته بود که بیهوش روی زمین افتاد. مثل سنگ کوچکی که از روی پل داخل دریا بیندازی و هیچ صدایی نشنوی. حتا نتوانست جیغ بکشد.

دو

مرد چراغ را روشن کرد. دختر به پشت روی زمین افتاده بود. مرد از چشمانی که آن را زیباتر از هر چیزی توصیف کرده بود ترسید و بی‌اختیار چند قدم عقب‌تر رفت. نمی‌توانست دختر را از زمین بلند کند. خیلی سنگین شده بود. انگار بدنش تمام آب‌های دریا را به خود جذب کرده بود.

2/4/1386

***